Category Archives: ಸಾಹಿತ್ಯ-ಕಲೆ

ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಗೌರವ


ಕವಿ ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಠಾಕೂರರರು ಯಾವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೋ.. ವಿಶ್ವಮಾನವನಾಗಿ ಪರಸ್ಪರರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಿಕೆಯೇ ಸರಿ. ಈ ದೇಶವಾಸಿಯಾಗಿ ಈ ನೆಲ ಜಲವ ಸವಿದು ಇಲ್ಲೇ ದುಡಿದು ಬದುಕುವವರು ನಾವಾಗಿ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗಳೇ ಇರಲಿ ಅವರೂ ನೋಡಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಿಂತು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಕೆಲ ಸೆಕೆಂಡುಗಳೇ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಗೆ ರಾಷ್ತ್ರ ನಮನ ಸಲ್ಲಿಸಲೂ ಲಿಖಿತ ಕಾನೂನೊಂದು ಬೇಕೇ…??? ವಿಶ್ವಮಾನವನಾಗಿ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಿಕೆಯೇ ಸರಿ. ಅದು ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಹೌದು.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನಾವು ಬೇರೊಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಆ ದೇಶದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದಿನಾಚರಣೆಯಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಸಭೆಯಲ್ಲೋ ನಾವು ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರ ರಾಷ್ಟ್ರ ಗೀತೆ ಕೇಳಿಬಂದರೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಗೌರವ ಸೂಚಿಸುತ್ತೇವೆಂದರೆ ಅದು
ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಹೇರಿಕೆಯಾಗದು. ಇನ್ನು ಮನರಂಜನೆಯ ಸಿನಿಮಾ ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅದೇಕೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದು ರವಿಂದ್ರನಾಥ ಠಾಕೂರರ ಕಾಲವಲ್ಲ, ಆಕಾಲವೆಂದರೆ, ಆಗಷ್ಟೇ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಿತ್ತು, ಜನರಲ್ಲಿ ಭಾವೈಕ್ಯತೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮ ಸಹಜವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೆ ಆ ಭಾವನೆಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮ ನಶಿಸುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲವೇ ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ನಾವು ಹಿರಿಯರಾಗಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಗೆ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಗೌರವಿಸಿದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಇದು ನನ್ನ ದೇಶ ಎಂಬ ಗೌರವ ಮೂಡಿ ಬರುತ್ತದೆ ಅಲವೇ…Every rule has a general rule ಎಂಬಂತೆ, ಇಂದಿಗೆ ಬದಲಾದ ಕಾಲಮಾನದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಾಭಿಮಾನ ಜಾಗೃತಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದರ ಸಂಕೇತ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ.

 

ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ


ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯ ನಂತರ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಮೂರನೆಯ ಪುರಾತನ ಭಾಷೆ, ೩೦೦೦ಕ್ಕೂ ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಹಳೆಯದಾದದ್ದು.
ವೈಜ್ಙಾನಿಕವಾಗಿ, ಲಾಜಿಕಲ್ ಅಗಿ ಕನ್ನಡವು 99.99 ಉತ್ಕೃಷ್ಟ. ಭಾಷೆ.
ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ 8 . ಹಿಂದಿ — 6, ತೆಲುಗು – 2, ಮಲಯಾಳಂ – 3, ತಮಿಳು – 2. ಜ್ನಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು
ಅಂದು ಆಚಾರ್ಯ.ವಿನೋಭಬಾವೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತೆಂದರೆ ವಿಶ್ವಲಿಪಿಗಳ. ರಾಣಿ ” ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆ ”
ಅಂತರಾಷ್ಟ್ತೀಯ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಭಾಷೆಗೆ ಸ್ವಂತ ಲಿಪಿಯಿಲ್ಲ. ಅದು ರೋಮನ್ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಎರವಲು ಪಡೆದಿರುವುದು.
ಅದೇ ರೀತಿ ಹಿಂದಿಯದು ದೇವನಗರಿ ಲಿಪಿ
ಅನೇಕ ಉಚ್ಛಾರಣೆಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಕ್ಷರವನ್ನೇ ಬಳಸುವ ತಮಿಳು ಭಾಷೆ ಪರ್ಫೇಕ್ಟ್ ಆಗದು. ಆದರೆ ಸ್ವಂತ ಲಿಪಿಯಳ್ಳಾ ಭಾಷೆ ಅದೂ. ಅದೂ ಕೂಡ ಸಹಸ್ರಾರು ವರ್ಷದ್ದು..
ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನೇ ಬರೆಯುವ, ಬರೆಯುವುದನ್ನೇ ಓದುವ ಭಾಷೆ ಕನ್ನಡ. ಮಾತ್ರವೇ.
ಅಮೋಫ ವರ್ಷ ನೃಪತುಂಗ ಬರೆದ ಕಾವೇರಿಯಿಂದ ಮ ಗೋದಾವರಿವರೆಗೂ….(ಆಗ ಹಿಂದಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಹುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲಾ)
ವಿದೇಶೀಯ ಕಿಟಲ್ ಎಂಬ ಸಾಹಿತಿ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗಳ ಪೈಕಿ ಶಬ್ಧಕೋಶ ಬರೆದಿರುವುದು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ.
ರಗಳೆ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಕನ್ನ.ಡದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ಇದು ಸಹ ಅಪರೂಪ
ಕುವೆಂಪು ಪಡೆದಷ್ಟು ಸಾಹಿತ್ಯ ರತ್ನ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ದೇಶದ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೀಕರು ಪಡೆದಿಲ್ಲಾ
ಕನ್ನಡದ ಛಂಧಸ್ಸಿಗೆ (ಷಟ್ಪದಿ) ಸರಿ ಸಮಾನ ಯಾವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಕನ್ನಡ ಬಳಸೋಣ ಕನ್ನಡಿಗನೆಂದು ಜಂಬದಿಂದ ಹೇಳೋಣ. ನಿಮ್ಮ ಮಿತ್ರರಿಗೂ ಈ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿ, ಅವರು ಕನ್ನಡಿಗನೆಂದು ಜಂಬದಿಂದ ಹೇಳಲಿ.

ನಾಡ ದೇವಿ ಭುವನೇಶ್ವರಿ – ಐತಿಹ್ಯ


kannada Taye Bhuvneshwariಭಾರತ ಮಾತೆ ಭಾರತಾಂಬೆ ಎಂಬ ಅಭಿದಾನಗಳಿಂದ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಮಾತೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ ಆವಿರ್ಭವಿಸಿದವಳು ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಾತೆ ಭುವನೇಶ್ವರಿ. ೧೯ ನೇ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ ಏಕತೆ ಸಮಗ್ರತೆಯ ರೂಪಕಾರ್ಥವಾಗಿ ಜನತೆಯ ಬುದ್ಧಿ-ಭಾವ ಪ್ರಜ್ಞೆಗಳಿಗೆ ನವಚೇತನೋತ್ಸಾಹ ಮೂಡಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರ ಮನೋಭೂಮಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ ದೇವತೆಯೇ ಭಾರತ ಮಾತೆ, ಭಾರತಾಂಬೆ. ಹಾಗೆ ರಾಷ್ಟಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ದೇಶಭಕ್ತಿ-ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ-ಅಭಿಮಾನಗಳ ದ್ಯೋತಕವಾಗಿ ಬಂದ ಭಾರತಮಾತೆಯ ತನುಜಾತೆಯೇ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕ ನೆಲದ ನಾಡ ದೇವಿ ಭುವನೇಶ್ವರಿ.

ಭಾರತೀಯರ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯ ವೃಂದಗಾನವನ್ನು ಅರಳಿಸಿ ಹಾಡಿಸಿ, “ವಂದೇ ಮಾತರಂ” ಗೀತೆಯು ದಶದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಮೇಳವಿಸಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗದ ಸಾಮ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಂಪನಗೊಳಿಸಿ, ಬ್ರಿಟಿಷರು ಕಂಗೆಟ್ಟು ಇಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ತೆಗೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ತಾಯಿ ಭಾರತಾಂಬೆ. ಅಂತೆಯೇ, ಅಂದು ಹಿಂದೂ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಜನಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದುಗೂಡಿಸಿದ ಭಾರತಮಾತೆಯ ಕೊರಳದನಿಯೇ ಸಂಕೇತವಾಗಿ “ವಂದೇ ಮಾತರಂ”ಮೇಳವಿಸಿತ್ತೆಂದರೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯೇನಿಲ್ಲ.

ಕರ್ನಾಟಕವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ನಾಡಲ್ಲ, ಭಾಷೆಯೊಂದರ ನೆಲವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸಾಹಿತ್ಯ-ಕಲೆ-ಸಂಗೀತ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಪರಂಪರೆಯ ಚರಿತ್ರೆಯಷ್ಟೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ದೇಶಕ್ಕೂ ಮೂರು ಸ್ತರಗಳ ಶರೀರವಿದೆ. ಸ್ಥೂಲ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ಕಾರಣ(ಆಧ್ಯಾತ್ಮ. ಇವು ಮೂರೂ ಶರೀರಗಳ ಮೂಲಕ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಹೇಗೆ ತನ್ನ ಜಿವಿತೋದ್ಧಾರವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮೋಕ್ಷ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ದೇಶ/ನಾಡು/ರಾಷ್ಟ್ರವೂ ಇಂಥದೇ ಸ್ತರಗಳಾದ ಮೂರು ಶರೀರಗಳಲ್ಲಿ ವಿಕಾಸ ಹೊಂದುವುದರ ಮೂಲಕವೇ ಉನ್ನತಿ ಹಾಗೂ ಔನ್ಯತ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದು ನಿತ್ಯನಿರಂತರ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಅವ್ಯಕ್ತ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ನಡೆದೇ ತಿರುತ್ತದೆ.

ಭರತಮಾತೆ ಜನ್ಮ ತಳೆದುದು ವಂಗದೇಶದಲ್ಲಿ(ಬಂಗಾಲ. ಸ್ವದೇಶೀ ಚಳುವಳಿಯ ಹರಿಕಾರ ಅವನೀಂದ್ರನಾಥ ಠಾಗೋರ್ ೧೯೦೫ ರಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ ರೀತಿಯನ್ನು ಚಿತ್ರಸಮೇತ “ದ ಗಾಡ್ ಅಂಡ್ ನೇಶನ್” ಎಂಬ ಸುಮತಿ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆ ವಂಗಮಾತೆಯೇ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತಮಾತೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಕ್ಯೋಟ್ಯಾನುಕೋಟಿ ಜನತೆಗೆ ಕಂಗೊಳಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಕರ್ನಾಟಕ, ತಮಿಳು ನಾಡು, ಕೇರಳಗಳು ಭಾರತಮಾತೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ ಚಿತ್ರ ಕಲಾ ಕೃತಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಕಾರ ರೂಪವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿವೆ. ರಾಜಾ ರವಿವರ್ಮನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ವರ್ಣ ಚಿತ್ರವೊಂದು ಭೂಮಾತೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ (ಸೀತೆಯನ್ನು ಭೂದೇವಿ ತನ್ನೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯ) ಪುಷ್ಟಿ ನೀಡಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಭರತಭೂಮಿಯ ಮಾತೆ ಭರತ ಮಾತೆಯಿಂದ ನಾಡ ನೆಲದ ದೇವತೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಬೆಳದು ಬಂದಿದೆಯನ್ನಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಭುವನೇಶ್ವರಿ ದೇವಿ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ-ಪ್ರೇರಣೆಯೊದಿಗಿಸಿದ ಆಕರಗಳೆಂದರೆ, ಹಂಪಿ ವಿರೂಪಾಕ್ಷ ಮಂದಿರದ ಪದ್ಮಾಂಬಿಕೆ ಭುವನೇಶ್ವರಿ ವಿಗ್ರಹ, ಕನ್ನಡ ಮೊದಲ ರಾಜವಂಶಸ್ತರಾದ ಕದಂಬರ ಆರಾಧ್ಯ ದೇವತೆಗಳ ಚಿತ್ರಣ. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ ಮುಮ್ಮಡಿ ಕೃಷ್ಣರಾಜರ ರಚನೆಯಾದ ಮೈಸೂರು ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಭುವನೇಶ್ವರಿ ಕೃತಿಯೆ. ಅಲ್ಲದೇ, ದೇವೀ ಭಾಗವತ(ದೇವೀ ಮಹಾತ್ಮೆ) ಆಧಾರವಾಗಿ ರಚಿತವಾದ ಸಂಸ್ಕೃತ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೂ ಭುವನೇಶ್ವರಿಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಿದೆ. ಮೈಸೂರಿನ ಚಾಮುಂಡಿ ಬೆಟ್ಟದ ಶಿಲಾಲೇಖನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಭುವನೇಶ್ವರಿಯ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ. ಹೀಗೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಆಕರಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿವೆ. ಕನ್ನಡ ಏಕೀಕರಣ ಚಳುವಳಿಗೆ ಭುವನೇಶ್ವರಿ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ದೇವತೆಯಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

ಕನ್ನಡ ನೆಲದ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕ ದೇವಿ(ಶಾಂತ ಕವಿ), ಕನ್ನಡಿಗರ ತಾಯಿ(ಗೋವಿಂದ ಪೈ), ಜೈ ಭಾರತ ಜನನಿಯ ತನುಜಾತೆ(ಕುವೆಂಪು) ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಕವಿವರ್ಯರೆಲ್ಲ ಹಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕನ್ನಡ ಚಲನ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಗೀತೆಗಳೂ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಅನುರಣಿಸಿವೆ. ಈ ಪರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಕನ್ನಡ ನೆಲದ ಕೀರ್ತಿಪತಾಕೆಯುನ್ನು ಜಗದಗಲ ಹಾಗೂ ಮುಗಿಲೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಹಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಹಾಜನತೆ.

(ಉದಯವಾಣಿ-ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ (೦೧-೧೦-೨೦೧೪)ಪ್ರಕಟವಾದ ಉಣ್ಣಿ ಕೃಷ್ಣನ್ ಅವರ ಲೇಖನದಿಂದ )

ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ನಾನೆಷ್ಟರವನು….???!!!


ಅಂತರ್ಜಾಲವೆಂಬ ಮಹಾಜಾಲದಲ್ಲಿ.. ಜಾಲತಾಣಗಳು ಅಸಂಖ್ಯಾನೇಕಾನೇಕ!! ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಪ್ರಾಜ್ಞರು, ಉಚಿತ ಮಾಹಿತಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮಹಾನುಭಾವರೂ, ಗೌರವಾನ್ವಿತರಾದ ಮಹಿಳೆಯರೂ ಮತ್ತು ಕಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರನ್ನೂ ಹಿಂದೆ ಹಾಕುವಂತ ಜಾಣ ಜಾಣೆಯರೇ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳೂ ಮುಂಬೆರಳುಗಳಿಗೆ ಎಟಕುವಂತಿರುವ ಇಂದಿನ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿರುವ ನಾವುಗಳೂ ನಿಜಕ್ಕೂ ಪುಣ್ಯಶಾಲಿಗಳೇ. ಮಾಹಿತಿ ಹುಡುಕಲು ಗೂಗಲ್ ನಂತ ಮಹಾ ಮುದಿಗೂಬೆ..(ಈಗ ಅದಕ್ಕೆಷ್ಟು ವಯಸ್ಸೆಷ್ಟೋ ತಿಳಿದವರು ಹೇಳಬೇಕು) ಅದರ ವಯಸ್ಸಿಗೂ ಮೀರಿದ ಅನುಭವ ಕಣಜಗಳಿರುವ ತಾಣಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ!  ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಘಜೀವಿಯಲ್ಲವೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ!

ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಇದೀಗ ಪೇಸ್ ಬುಕ್ ಬಹಳ ಮಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದೆಯಲ್ಲವೇ… ? ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಇದು ವರ್ಚುಯಲ್ ವರ್ಲ್ಡ್ ಅಥವಾ ವರ್ಚುಯಲ್ ರಿಯಾಲಿಟಿ ವರ್ಲ್ಡ್ ಎಂದರೂ ಸರಿಯೇ… ಯಾಕೆಂದರೆ, ಇದು ಮಿಥ್ಯಾ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಎಂದರೂ, ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡುವುದೆಲ್ಲವೂ ಮಿಥ್ಯೆಯೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗದಲ್ಲ. ಈ ಮಾಹಿತಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾಹೂರಣವೇ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಜಾಲಾಡಿ ಹುಡುಕಿ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆಯುವವರೇ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬುದ್ಧಿವಂತರು. ಇಲ್ಲಿ ಅತಿ ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಮುಗ್ಧರೂ, ಅಪ್ರಬುದ್ಧರೂ ನಿಮಮ್ಮ ಖಾಸಗಿ ಮಾಹಿತಿ ಕದಿಯುವ ಕಳ್ಳರೂ, ಸುಳ್ಳರೂ, ಭಂಡರೂ, ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೂ ಇನ್ನೂ ಎಂಥೆಂಥ ವಿಚಿತ್ರ ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಕರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ ಅಲ್ಲವೇ… ಅದಿರಲಿ, ಇಲ್ಲಿ ಸಹೃದಯಿಗಳೂ, ವಿಚಾರಶೀಲರು, ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿಗಳೂ, ಕಲಾವಿದರೂ, ಸಿನಿಮಾ ನಟ ನಟಿಯರೂ, ವೈದ್ಯರೂ, ಸಮಾಜ ಸುಧಾರಕರೂ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೂ, ರೌಡಿಗಳು, ರಸಿಕರು ಕಾಮುಕರು, ಅಶ್ಲೀಲ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ವಿಜೃಂಭಿಸುವ ಜಗದೇಕ ಸುಂದರ, ರಮಣಿಯರು ಸ್ಪುರಧ್ರೂಪಿ ರಮಾರಮಣರೂ, ಇವರಲ್ಲದೇ ಮಹಾನ್ ಸಾಧಕರೂ ಸಂತರೂ ಹೀಗೆ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ, ಇದನ್ನೂ ವರ್ಚುಯಲ್ ನಲ್ಲೇ ರಿಯಾಲಿ ವರ್ಲ್ಡ್ ಎಂದು ಕರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಆನ್ ಲೈನ್ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಈ ಮಹಾ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಈಗ ನಾನು (ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದ ವನಾಗಿಯೂ)ನನ್ನ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕೆನಿಸಿದ ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿಷಯಕ್ಕಷ್ಟೇ ಬರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಮೊದಲು ಇದನ್ನು ಓದಿ- ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಬೇಕು ಬೇಡ ಎಂಬುದನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ನಾವು ಫೀಡ್ ಮಾಡುವುದೇನೆಲ್ಲವೂ ಒಟ್ಟಾರೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮೆಮೊರಿ  ರ್ಯ್ಯಾ ಮ್ (RAM)ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.  ಅದನ್ನು ನಾವು ಅದೇ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮೆಮೊರಿಯಲ್ಲೇ ನಮಗಿಷ್ಟಬಂದಂತೇ  ಪರಿಷ್ಕರಿಸಿ ನಮಗೆ ಸರಿಯೆನಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಮಾಂಡ್ ಕೊಟ್ಟು ಶಾಶ್ವತ ಮೆಮೊರಿ-ಸ್ಟೋರೇಜ್ ಡಿಸ್ಕ್ ಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ ಅಲ್ಲವೇ…? ನಾನೂ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿ  ಕಂಡುಕೊಂಡ ಪರಮ ಸತ್ಯವೆಂದು ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದುದನ್ನೇ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿ,

ಮುಂದುವರೆದ ಮಾಹಿತಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಸೋಷಿಯಲ್ ನೆಟ್ ವರ್ಕ್ ಗಳು ಆನ್ ಲೈನ್ ನಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ಈಗ ಬಹಳ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದೆಯೆಂದೇ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿರುವುದೆಂದರೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್! ಮೊಬೈಲ್ ಇದ್ದವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್‍ ನೆಟ್ ಯ್ಯಾಕ್ಸೆಸ್ ಇದೆಯೆಂದರೆ, ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ಖಾತೆ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಬೇಧವೆಂಬುದಿಲ್ಲ… ಎಲ್ಲವೂ ಮುಕ್ತ ನೋಟವೇ ಸಮಾಲೋಚನೆಯೇ…  ಯುಕ್ತಾಯುಕ್ತತೆ ಯಾವುದೆಂದು ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು/ಬಿಡುವುದಕ್ಕೆ (ಬೇಕಾದುದಷ್ಟನ್ನೇ ಮೆಮೊರಿಯಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ)ಎಲ್ಲರೂ ಸರ್ವಸ್ವತಂತ್ರರೂ ಕೂಡ.  ಆದರೆ, ಕೇಳುವುದರಿಂದ ಅಥವಾ ಏನನ್ನೂ ಓದುವುದರಿಂದ ಜ್ಞಾನ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ತಲೆಗೆ ಬಂದುದನ್ನು ಮಿದುಳಲ್ಲಿ ಸೇವ್ ಮಾಡಿಕೋಳ್ಳುವಾಗ, ಯಾವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಕೆಟ್ಟದ್ದೂ ಎಂಬ ತಾರ್ಕಿಕ ಮತ್ತು ತಾರತಮ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆಲೋಚಿಸಿ ವಿವೇಚಿಸಿ “ಜ್ಞಾನಸಂಸ್ಕರಣೆ” ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. …
‌ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಸಾಲಿನ ಬರಹವೊಂದಕ್ಕೆ ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿ “ಮಹಾ ಅಪರಾಧ” ಮಾಡಿದೆನೇ…? ಜನರೇಷನ್ ಗ್ಯಾಪ್ ನಲ್ಲಿ  ಭಾಹಳ ದೊಡ್ಡ ಕಂದಕವಿದೇ ಕಣ್ರೀ ಅದನ್ನು ದಾಟಲು ಹೋದ್ರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಟೆನ್ಷನ್ ಕಣ್ರೇ…. ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನಂಥ ಮಹಾ ಸೋಷಿಯಲ್ ನೆಟ್ ವರ್ಕ ನಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೇ ವಿಡಿಯೋನೋ, ನನ್ನ ಮುದಿ ಫೋಟೋ ನೋಡಲಿ ಬಿಡಲಿ ನನ್ನ ವಿವಿಧಭಂಗಿಗಳನ್ನೋ ,ಮತ್ತೇನನ್ನೋ ಷೇರ್‍ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇಲ್ಲವೇ, ಇತರರ ಸೈಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕಂಡುದ್ದು  ಇಷ್ಟವಾಗಲಿ ಆಗದಿರಲಿ(ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡದೇನೆ) ಲೈಕ್ ಅಂತ ಕುಟ್ಟಿದರೆ ಸಾಕು, ಯಾಕೆಂದರೆ, ಹೊಗಳಿ ಕೆಟ್ಟವರುಂಟೇನ್ರೀ…. ನಾಲ್ಕಾರು ಸಮಾನವಯಸ್ಕರು/ ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗ/ಗಿಯರೂ ಇದಾರೆ ಅವರು ಸ್ನೇಹಿರಾದರೆ ಸಾಕು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಾಲಾಹರಣ ಮಾಡೋದೇ ಬೆಸ್ಟ್ ರೀ…
ಎಲ ಎಲಾ..! ಈಗಿನ ಹುಡುಗ/ಗಿಯರು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಸಾಲು ಬರೆದು ಪೋಸ್ಟ್ / ಕಾಮೆಂಟ್ ಮಾಡಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಾಕ್ಕೋಳ್ಳಲ್ಲ ನೋಡ್ರಿ.. ಅವರ ಕಡು ಜಾಣ ಜಾಣೆಯರು ಕಣ್ರೀ!  ಅವರಷ್ಟು ಚುರುಕು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಈ ಮುದಿಗೂಬೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬರಬೇಕ್ರೇ..? ಏನೋ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಗೀಚಿ ಕೈಕಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾಮೆಂಟ್ ನಿಂದ ದೂರವಿದ್ದರೇನೆ ಮನಃಶಾಂತಿಸರಿ!.  ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಬರೆದದ್ದರ ಮೇಲೆ ಏನೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯ ಹೇಳಲು ಹೋದೆನೋ ಸುಮ್ಮನೇ ಈ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ವಿಪರೀತ ಟೆನ್ಷಷನ್ ಅಲ್ವೇ…ಆರೋಗ್ಯವೂ ಹಾಳು ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ ಮಕ್ಕಳೂನೂ  ಬೈತಾರೆ, ಕಣ್ರೀ. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರನಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವರ್ತಿಸೋದ್ರಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲ ಸಾಫ್ವ್ ವೇರಿಗಳೇ ಆದರೂ ಅವರ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಯವನ್ನೇನೂ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹೀಗೇ ಇದೆಂದು ಹೇರೋಲ್ಲ… ಯಾಕೆಂದ್ರೆ ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಬೇಕಾದ್ರೆ ಸೇವ್ ಮಾಡ್ಕೋಳ್ಳಿ ಇಲ್ಲಾ ಬಿಡ್ರೀ ಅಂತಾರೆಂತ!  ಎಷ್ಟೇ ಆಗಲಿ, ಅವರಿಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ ಬೇಸಿಕ್ ಟೀಚರ್‍ ನಾನೇ ಆಗಿದ್ದೇ ಅಲ್ಲವೇ… ಹದಿನೈದು ವರುಷಗಳ ಕೆಳಗೆ ಅನ್ನಿ… ಈಗವರು  ಆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನ್ನ ಮೀರಿಸಿದಾರೆ ಬಹಳ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಅದು ಸಂತೋಷವೇ..
ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳೋದ್ಯಾಕೇಂದ್ರೆ-  ನೋಡಿ ನನ್ನ ಅನುಭವದಲ್ಲೇ ಹೇಳೋದಾದ್ರೆ ಅಹಂಕಾರ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಾವು  ಮಕ್ಕಳೆದುರಿಗೂ ತೋರಿಸಬಾರದು.  ಅದೋ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಎಳೆ ಮಗುವಿನಿಂದಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.  ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಂತೂ ಕೇಳಬೇಕೇ….? ಯಾಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿ ನೋಡಿ, ಅದು “ಉಹೂಂ” ಎಂದೋ, “ಹ್ಞಾಂ” ಎಂದೋ ರಾಗವಾಗಿ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ನೀವು ಮೆದುವಾಗಿ ಮೆಲುವಾಗಿ ಕರೆದರೂ ಬರಲಾರದು. ಅಂತೆಯೇ ವೆಂಕಟೇಶ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ನಾನು ವೆಂಕಟೇಶ ಪುರಾಣ ಕಥೆಯನ್ನೂ ೧೫ ವರುಷಗಳೇ ಅಭ್ಯಸಿ ಪುಸ್ತಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ ” “ಶ್ರೀ ತಿರುಮಲೇಶನ ತ್ರಿಗುಣಾತ್ಮಕ ಪ್ರಪಂಚ”   ಎಂದು ಅದರಲ್ಲಿ ಭೃಗು ಮಹರ್ಷಿ ಅಹಂಕಾರಿ,  ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಹಂಕಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ವಿವರಿಸಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ತ್ರಿಮೂರ್ತಿಗಳ ಸತ್ವ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ವಕ್ಷಸ್ಥಳಕ್ಕೇ ಒದಿತಾನೆ( ಈ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಹೃದಯದಲ್ಲಡಗಿದೆಯೇ ಸತ್ವಗುಣ ಸಾತ್ವಿಕ ಶಕ್ತಿ ಎಂಬುದಾಗಿ).  ನೋಡಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತಿನಿಂದಲೇ “ಅಹಂಕಾರ ವ್ಯಾಖ್ಯೆ” ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.  ಅದಕ್ಕೇ “ಅಹಂ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ಮಿ” ಎಂದರು. ಈ ಮಹತ್ತಿನ ಅಂಶ ವೆಂಬುದು ಪ್ರತಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲೂ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಅಹಂಕಾರ ಪುಟಿಯದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ತ್ರಿಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಸತ್ವಗುಣದಿಂದಲೇ ನಿಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಆ ಮೂರುಗುಣಗಳೆಂದರೆ. ಅವು ಸತ್ವ, ರಜಸ್ಸು, ತಮಸ್ಸು ಎಂಬ ತ್ರಿಗುಣಗಳು. ಇಲ್ಲಿೇ ಯಾವಾಗಲೂ ಸತ್ವಗುಣ ಒಂದಂಶವಷ್ಟೇ. ಇನ್ನೆರಡರಷ್ಟು ರಜೋಗುಣ, ತಮೋಗುಣ ಸ್ವಭಾವದವರು ತ್ರಿಗುಣಾತ್ಮಕ ಪ್ರಪಂಚ

ಸತ್ವಗುಣಾಢ್ಯರಲ್ಲಿ ಅಹಂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ  ತಮ್ಮ ಅನುಭವದ ವಿಶಾಲ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಶೀಲತೆಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವಿರುತ್ತದೆ. ಅವರು ಹಿರಿಯರಾದರೆ ಅವರ ಹಲವಾರು ವರುಷಗಳ ಅನುಭವವೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ; ಅವರಿಗೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ತಾವು ಹೇಳಿದುದನ್ನೇ ಸರಿಯೆಂದೇ ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂದು ಎಂದಿಗೂ ವಾದವನ್ನೂ ಮಂಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ತಾವು ದೃಢವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ, ಅವರು ಮಾತನಾಡಬೇಕು; ಚರ್ಚೆಗಿಳಿದಾಗ ವಾದ ಮಾಡಿ ನಾನೇ ಗೆಲ್ಲಬೇಕು ಎಂಬ ಅಹಂಮಿಕೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರದು ವಸ್ತು ನಿಷ್ಠೆಯ ವೈಚಾರಿಕತೆ. ಅದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ತಾವೂ ಕಂಡುಕೊಂಡು ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆದ ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವಿರಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಇರಲಿ ಅದನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ದೊಡ್ಡಗುಣ ಅವರದು. ಅಲ್ಲದೇ ಅವರು ಹೇಳುವುದೆಲ್ಲವೂ ಕೇಳುವವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ವಾದ ಮಂಡನೆ ಖಂಡಿತ ಅವರಿಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಿರಿಯರಾದರೂ ತಿಳಿದವರಾದರೆ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಹಾಗೇನು ಎಂದು ಕೇಳಿ ತಿಳಿಯುವ ಸೌಜನ್ಯ ಮುತ್ಸದ್ದೀತನ ಅವರದು. ಕಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಸರಿಯಿದ್ದರೆ ತಮ್ಮ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸರಳವಾಗಿದೆ ನಾವು ಕಾಣಬಹುದೆಂದರೆ, ನಾವು ಫೀಡ್ ಮಾಡುವುದೇನೆಲ್ಲವೂ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮೆಮೊರಿ ರ್ಯ್ಯಾ ಮ್ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ.  ಅದನ್ನು ನಾವು ಅದೇ ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಮೆಮೊರಿಯಲ್ಲೇ ನಮಗಿಷ್ಟಬಂದಂತೇ ಅದನ್ನು ಪರಿಷ್ಕರಿಸಿ ಸರಿಯೆನಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಮಾಂಡ್ ಕೊಟ್ಟು ಶಾಶ್ವತ ಮೆಮೊರಿ-ಸ್ಟೋರೇಜ್ ಡಿಸ್ಕ್ ಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇವೆ ಅಲ್ಲವೇ…? ನಾನೂ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‍ ಶಿಕ್ಷಕನಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇದನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದುದನ್ನೇ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿ, ನಾವು ಇತರರು ಹೇಳಿದುದನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟರಾರೆ ನಮ್ಮ ತತ್ಕಾಲಿಕ ಮೆಮೊರಿ (RAM) ನಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ ಅಗತ್ಯವೆನಿಸಿದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ನಾವು ಸ್ವತಂತ್ರರಲ್ಲವೇ..?

ಆದರೆ, ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಇತರರೂ/ಮೂರನೆಯವರೂ ಓದುತ್ತಾರೆ ಎಂದಾಗ ಅವರೂ ಅಷ್ಟೇ.  ಆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸಂವಾದಗಳಿದ್ದರೆ(ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಅಥವಾ ಚರ್ಚೆಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಎನ್ನಿ)  ಯಾವುದು ಸರಿಯೋ ಅದನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಬ್ಬರ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳ ನಡುವೆ ಮೂರನೆಯವರಾದವರಲ್ಲಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಆನ್ ಲೈನ್ ನಲ್ಲಿ ಎನ್ನಿ ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ತಿಳುವಳಿಕಸ್ಥರಿದ್ದರೆ  ಆ ಸಂವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿರುವವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ವಾಯ್ಸ್ ಚಾಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಾ/ಕಮೆಂಟ್ಸ್ ಓದುತ್ತಾ ಅವರಿಬ್ಬರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹೇಳುವುದು ಸರಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರಷ್ಟೇ. ಅದನ್ನು ಆ ತಕ್ಷಣವೇ ಅವರ ನಡುವೆ ಹೇಳುವ ಹಕ್ಕು ತಮಗಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ ಹೇಳುವುದೂ ಅಥವಾ ಕಾಮೆಂಟ್ ಬರೆಯುವುದೂ ಅವರ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು.ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅಹಂಕಾರ ಪಡುವುದೇನಿಲ್ಲ, ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಾಧಿಸುವುದೇನಿಲ್ಲವಲ್ಲ….

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಪುಸ್ತಕವಾಗಲಿ/ ಆನ್ ಲೈನ್ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಚರ್ಚಾಕೂಟಗಳಾಗಲಿ(ಫೋರ್ಮ) ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಇತರರ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾರರಲ್ಲವೇ…? ಯಾವ ನಿಜವಾದ ಲೇಖಕಕರೂ ಕೂಡ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಖಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು  ಅದನ್ನೇ ದೃಢವಾಗಿ ಹೇಳುವುದನ್ನೇ ಅವನ ಅಹಂಕಾರ ವೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿ ಬಿಡಲಾದೀತೇ…?

ಮುಂದುವರೆದ ಮಾಹಿತಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಸೋಷಿಯಲ್ ನೆಟ್ ವರ್ಕ್ ಗಳು  ಸದುಪಯೋಗ/ದುರುಪಯೋಗವೂ ನಮ್ಮ ಮುಂಗೈ ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲೇ ಇದೆಯಲ್ಲವೇ..?.  ಇಲ್ಲಿ  ನಿಜಕ್ಕೂ  ಸಮಾನವಯಸ್ಕರು (ಅಂಥವರು ನಾನು ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ  ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಪೋಸ್ಟ್ ನ  ಕಮೆಂಟ್ ಥ್ರೆಡ್ ನಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ಹೆತ್ತವರು ಇಟ್ಟ ಹೆಸರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರು). ಆದ್ದರಿಂದ, ಸಮಾನ ಅಭಿರುಚಿಯ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಷ್ಟುಕಷ್ಟವೋ ..  ಅಷ್ಟೇ ದುಡುಕಿನಿಂದ ತಿಳಿದಂಥ ಮಹಾನುಭಾವರನ್ನು ಅರೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು  ಸುಲಭವೇ. ಈಗಾಗಲೇ ಹಲವಾರು ವರುಷಗಳೇ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ಅನುಭವವುಳ್ಳ ಹಿರಿಯರನ್ನೇ ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು  ಇಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೇನೆ ದೂರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೆಲವಾರು ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಷ್ಟೇ.. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಇರುತ್ತಾರೆ ಬಿಡಿ, ಅವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬಂದ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ವಸ್ತು ನಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲದೇ (ಸಬ್ ಜಕ್ಟ್ ಮ್ಯಾಟರ್‍ ಬಿಟ್ಟು) ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಏನೇನೋ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಪರ್ಸ್‌ನಲ್ ಆಗಿ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಹುಚ್ಚುಚ್ಚಾಗಿ ಬಡಬಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಅವರ ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ  ಅವರೇ ಚ್ಯತಿ ತಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅಂಥವರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಮರುಕವುಂಟಾಗುತ್ತದೆ.  ಅವರಿಗೆ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನ ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇಚ್ಛೆಯೆಲ್ಲಿ..? ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನೆ ಎಂಬ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಓ, ದೇವರೇ ಆತನಿಗೆ ಜ್ಞಾನೋದಯವನ್ನುಂಟು ಮಾಡು ಎಂದು ಕಮೆಂಟ್ ಥ್ರೆಡ್ ನಿಂದ ಹೊರಬರುವುದೇ ಲೇಸು.

ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ನನಗೀಗ ವಯಸ್ಸು ೬೮, ನಾನು ಈ ನನ್ನ ಜೀವನದ ಸುಧೀರ್ಘ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಎನ್ನುವಷ್ಟು ಕಹಿ ಹಾಗೂ ಸಿಹಿಯನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಕಳೆದ ಆಯಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಂಡುದರಲ್ಲಿ ಕಹಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದೀತು. ಹಾಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ, ಕಷ್ಟದಿಂದಲೇ ನಾನು ಕಲಿತದ್ದೂ ಬಹಳವಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಬದುಕು ನಿರ್ದಯಿ ಶಿಕ್ಷಕ ಅದು ಕಲಿಸದ ಪಾಠವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಕಿರಿಯರಿಗೆ ಹೇಳೋಣ. ನಾವು ಪಡೆದ ಸಿಹಿ ಅನುಭವವನ್ನು ಅವರೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ಸಿಹಿಯು ಅಂದಿಗೆ ಬೇರೆ ರೂಪದ (ಮಿಠಾಯಿ)ಲ್ಲಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅದು ಸಿಹಿ ಸಿಹಿಯೇ ಇಂದಿನ ಹುಡುಗ/ಗಿಯರಿಗೆ ಅದೇ ಇಷ್ಟವಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಠವೂ ಈಗೀಗ ಹೆತ್ತವರಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ.
-ಸರ್ವಜನಾ ಸಹೃದಯತೆಗೆ ವಿಮ್ರತೆಯಿಂದ,

ಒಬ್ಬ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ ತಮ್ಮ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆಯಂತೆಯೇ ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ಸಂದೇಶ ಬೀರಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಲ್ಲವೇ…?


Dr Ananthamurthy copyಒಬ್ಬ  ವಿಶ್ವಾತ ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ ತಮ್ಮ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆಯಂತೆಯೇ ತಮ್ಮ ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ನೀಡಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ತಾವು ಬದುಕಿರುವಾಗ ಜೀವಿತದುದಕ್ಕೂ ನಂಬಿಕೊಂಡ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ತಾವೇ ಗೌರವ ತಂದುಕೊಟ್ಟು ವಿಶ್ವವೇ ತಲೆದೂಗುವಂತೆ  ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳೆಷ್ಟಿಲ್ಲ! ಗಾಂಧೀಜಿಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ-  ಜೀವಿತದುದ್ದಕ್ಕೂ ರಾಮ ಮಂತ್ರವನ್ನೇ ಜಪಿಸುತ್ತಲಿದ್ದವರು ಗೋಡ್ಸೆ ಹೊಡೆದಾಗ “ಹಾಯ್ ! ರಾಮ್” ಎಂದು ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದು ತಮ್ಮ ದೈವಿಕ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆ ಮೆರೆದರು.  ಶ್ರೀಯುತ ಡಾ. ಯು.ಆರ‍್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರು “ರಾಮ ಅಯ್ಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಗೋಡ್ಸೆ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದಾಗ ಗಾಂಧೀಜಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ; ಕನ್ನಡ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ…,

ಇದೇ ಕೊಂಡಿ ಹೊಸಬೆಳಕು; ಹೊಸತಿರುವು –  “ಅವಿಶ್ರಾಂತ ಚಿಂತಕ”..ನೋಡಿ

ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕತ ಸಾಹಿತಿ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರೂ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತರೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ ಅಲವೇ..? ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಸಾವಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅವರದೇ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆಗೆ ಬದ್ದರಾಗಿ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತಾರೆಂದೇ ನೀರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನೂ ಕೂಡ ಊಟಮಾಡದೇ ಕಾತರನಾಗಿ ಟಿ.ವಿ. ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಘೋರ ನಿರಾಶೆಯೇ ಕಾದಿತ್ತು! (ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಅವರು ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೊಂಡ ವಿಚಾರಗಳು-ತತ್ವಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದವನು. ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಾಗಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳೇನೆ ಇದ್ದರೂ ಗೌರವಿಸಬೇಕಲ್ಲ…). “ಮನುಷ್ಯನ ಹುಟ್ಟು ತಿಳಿಸುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅವನ ಸಾವು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಪಾಠ ದೊಡ್ಡದು’ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವಿಶ್ರಾಂತ ಚಿಂತಕರೇ ಆಗಿದ್ದು ಸಾವಿನ ಅಂತಿಮ ದಿನ/ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೂ ದೇಶ ಹಾಗಿರಬೇಕು ಹೀಗಿರಬೇಕು” ಎಂದೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಎಂದೇ ಪತ್ರಿಕಾ ವರದಿಗಳಲ್ಲಿದೆ…!

ತಮ್ಮ ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಕಾದಂಬರಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ದಿಂದಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಖ್ಯಾತಿ ಹಾಗೂ ವಿವಾಸ್ವದ ಸಾಹಿತಿ ಎನಿಸಿದವರು ವೈದಿಕ ಧರ್ಮವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಹಿಂದೂಗಳ ಆಗ್ರಹಕ್ಕೆ ತುಪ್ಪ ಎರೆದರು. ಹಾಗಿರುವಾಗ ತಾವು ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೇ ತಮ್ಮದೇ ಶವ “ಸಂಸ್ಕಾರ” ಹೇಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಹೇಳದೇ ಹೋದದ್ದು ವಿಪರ್ಯಾಸವೆ; ಬೃಹತ್ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆ. ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಘೋರ ನಿರಾಶೆಯೇ. ಆತ್ಮ ವಂಚನೆಯೇ (ಕ್ಷಮಿಸಿ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲವೇಂದೇ  ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆನೆಂದೇ ಹೇಳಲೇ..? ನನ್ಣಂಥವರಿಗೂ ತೀರಾ ವಿಷಾದನೀಯವೇ…)

 ನಾಗರಾಜರಾಯರು (ಕನ್ನಡ ಒನ್ ಇಂಡಿಯಾ. ಕಾಂ) ಹೇಳಿದಂತೆ ಅವರ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ತಗುಲಿದ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನೂ ಈಗಲಾದರೂ ಅವರ ಕುಟುಂದವರು ಭರಿಸಿದರೆ ಅವರು ನಂಬಿಕೊಂಡ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಹೇಗಾದೀತು…?  ಬದುಕಿನ ಲಾಜಿಕ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅತಿ ದೊಡ್ಡದು.  ನೋಡಿ, ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರದೊಂದಿಗೇ ಅವರು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ತತ್ವಗಳೂ ಭಸ್ಮವಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ ಎಂದರೆ…. ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ನೋವಾಗಿದೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನೋವುಂಟು ಮಾಡಲಾರೆ.

ಸರ್ಕಾರದ ಖರ್ಚಿನ ಬಾಬ್ತಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರವಿದ್ದರೂ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಒಂದುದಶಕದಷ್ಟು ಕಾಲ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಖರ್ಚು ಭರಿಸಿತ್ತು ಅಲ್ಲವೇ..?  ಅದು ಸರ್ಕಾರ ಗಣ್ಯರಿಗೆ ಮಾಡ ಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರತೆಯೇ. ಹಾಗೆ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಭತ್ಯ ಭರಿಸಿರುವ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ೫೦ ಕೇಜಿ ಶ್ರೀಗಂಧ, ೨೦ ಕೆಜಿ, ತುಪ್ಪ ಇತ್ಯಾದಿ ಸಂಸ್ಕಾರದ ವೆಚ್ಚಗಳೆಲ್ಲ ಯಾತರ ಲೆಕ್ಕ…? ಕೋಮುವಾದಿಯಲ್ಲದ ( ಇದು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅತೀ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪದ ಅಲ್ಲವೇ… ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶವೇ ಜ್ಯಾತ್ಯಾತೀತ ದೇಶ…! ) ಆಗಿಹೋದ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳೆಷ್ಟೋ ಪ್ರವಾಹ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಹರಿವ ನದಿ ತಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗಂಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆಗೂ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಹಳಷ್ಟಿವೆಯಲ್ಲ…! ಅವು ಮಾತ್ರ ಏಕೋ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಯಾಗದೇನೆ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ! ಯಾಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮದು ಜ್ಯಾತ್ಯಾತೀ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂಬುದು ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ “ಋಜುವಾತು” ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಅದೇ ಅಲಿಖಿತ ಕಾನೂನು ಅಲ್ಲವೇ..?

ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು  ಪ್ರಶ್ನೆಮಾಡದೇ …ಅವರ ಸಾವಿನೊಂದಿಗೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡೋಣ.  ದಿವಂಗತರಾದವರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಬೇಕು…? ಅವರ ಮಾತು ನಡೆದುಕೊಂಡ ಕೃತಿಯಂತೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತದಲ್ಲವೆ….?
ಯಾಕೆಂದರೆ, “ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅವರವರ ವೇಷದಲಿ…” ಎಂಬಂತೆಯೇ  ಸಾಹಿತಿಯೇ ಆಗಲಿ, ಸಂನ್ಯಾಸಿಯೇ ಆಗಿರಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯೇ.  (ಅದು ಆತ್ಮವಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡರೇನು) ತನ್ನದೇ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ತಾನೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲ… ಅದಕ್ಕೇ ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾಗಲಿ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಲಿ ಹೊಣೆಯಲ್ಲ; ಸಂಕಟ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಅನ್ನಿಸಿಕೆ.

“ಚಿಂತನೆ ಮುಗಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಅವಿಶ್ರಾಂತ ಚಿಂತಕ”  ಎಂಬ ಕೆಳಗಿನ ಕೊಂಡಿ  ನೋಡಿ

ಒಬ್ಬ ಅವಿಶ್ರಾಂತ “ಮಹಾನ್ ಚಿಂತಕ”ನ ಅಂತಿಮ ವಿದಾಯ.


ananthamurthyನಿನ್ನೆ (22, ಆಗಸ್ಟ್ 2014) ಡಾ.ಯು.ಆರ್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ನಿಧನ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿದೆವು. ಸುಂದರ ಪುರುಷ. ಧೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಛಾಪು  ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಪಡೆದು ಬಂದದ್ದೇ  ಇರಬೇಕು. ಕುವೆಂಪು, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್, ಪುತಿನ. ಕೆ.ಎಸ್.ನ. ಅವರ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತಿಗಳೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಂತಿದ್ದವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಅರಿಯದ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳಲು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೆಮ್ಮೆಯೇ. ಅವರುಗಳ ನಿಧನದ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ದುಗುಡ ನಮಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ತೀವ್ರ ಸಂತಾಪದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ ದುಃಖ ದುಗುಡ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತೆಂದರೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಾಗಲಾರದು…

ಆದರೆ, ಕುವೆಂಪು, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ಅವರಂತೇ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕೃತರೂ ಆದ ಡಾ.ಯು.ಆರ್ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಸಾವು ನನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಆಂತರ್ಯಕ್ಕೆ ತಟ್ಟದೇ ಹೋಯಿತೆಂದು ಹೇಳಿದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದಲ್ಲ… ಅದು ಅವರದೇ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಂದಾಗಿ ವಿವಾದಾಸ್ಪದ, ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ಹಾಗೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿಚಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪರಿಣಾಮವೋ ಅಥವಾ  ಬರಬರುತ್ತ ಬದಲಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಪ್ರಭಾವವೇ ಅವರ ಮೇಲಾದುದರ ಪರಿಣಾಮವೋ ಏನೋ…

ಡಾ.ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ಹೇಳಿರುವರೆಂಬ ಒಂದು ಮಾತು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ- “ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗಿಂತಲೂ ನಾನು ಬದುಕಿದ ರೀತಿ ನೋಡಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ.

ಡಾ.ಮಾಸ್ತಿವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ಯರು ಪತ್ರಕರ್ತರೇ ಆಗಲಿ, ಯಾವ ವಿಚಾರವಾದಿಗಳೆಂಬ ಎಡಪಂಥೀಯರೇ ಇರಲಿ,ಮಾಸ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ದೇವರಲ್ಲಿದ್ದ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ  ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, “ನೀವು ಯಾವುದು ಕಾಕತಾಳೀಯ ಎನ್ನುತ್ತೀರೋ, ಯಾವುದೂ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಎನ್ನೂತ್ತೀರೋ ಅವುಗಳ ವಿನ್ಯಾಸದ ಫಲವೇ ದೇವರು” ಎಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ನುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಲ್ಲಿಯೇ ರಷ್ಯಾ ಕ್ರಾಂತಿಯಾದದ್ದು ಘೋರ ಅಪರಾದವೆಂದು ಚಿರ್ಚಿಸುತ್ತ ಅಪ್ಪನ ಎಂಜಲ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಹೊಡೆತ ತಿಂದು, ತಾನು ತನ್ನದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚಿಂತಕ ಎಂಬ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟವರು. ಬಿಂಬ ಬಿಂಬೋಸ್ಮಿ(ನಾನು ಬಿಂಬ. ನೀನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬ) ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದೆಂದರೆ ಬದುಕಿನಷ್ಟೇ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ. ಕಡೆಯವರೆಗೂ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಬದುಕಿನ ಪ್ರೀತಿ ಅಷ್ಟೇ ಅನನ್ಯ ಅಷ್ಟೇ  ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾದದ್ದು.

“ಮೌನಿ” ಅವರ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಆದರೇನು! ಬರಹದಷ್ಟೇ ಮಾತೂ ಕೂಡ ನನ್ನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಧ್ಯಮ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಬರವಣಿಗೆಗಿಂತಲೂ ಮಾತು ತಟ್ಟನೆ ಸಿಡಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಅಂತಿಮ ದಿನಗಳಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿದ ಇತ್ತೀಚೆನ ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿವಾದಾಸ್ಪದ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಸಮಸ್ಯಾತ್ಮಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅವರೇ ಒಂದು ಬೃಹತ್ “ಪ್ರಶ್ನೆ” ಯಾಗಿದ್ದರು. (“ಪ್ರಶ್ನೆ” ಎಂಬುದೂ ಅವರದೇ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೊಂದು) ಪ್ರಾಯಶಃ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕೃತರಾದ ಬಳಿಕ, ತಮ್ಮನ್ನು  ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಹರಿಕಾರ ಮತ್ತು ಚಿಂತಕ ಜ್ಯಾತ್ಯಾತೀತ ಪ್ರತಿಪಾದಕ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಎಡವಿದರೇನೋ… ಹಾಗೆ  ಇದ್ದರೇನೆ ಪ್ರಗತಿಪರ ಸಾಹಿತಿ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದೂ, ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಲು ಸರ್ಕಾರದ ಬೆಂಬಲವೂ ಇರಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅವರದೇ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ “ಋಜುವಾತು” (ಅದು ಅವರೇ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಸಿಕ ಪತ್ರಿಕೆ “ಋಜುವಾತು”) ಮಾಡಿದ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರುಷಗಳಿಂದೀಚೆಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತರಾದಾಗ ತಾವು ಬಿಂಬವಾಗಿ ಆಡಳಿತಾರೂಢಪಕ್ಷವೇ ಬಿಂಬೋಸ್ಮಿಯಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲ.

ಯು.ಆರ್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಅವರು ಸಾಹಿತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೇ ಅವರ ಮೊದಲ ರಚನೆಯಾಗಿ ಬಂದ  ವಿವಾದಾಸ್ಪದ ಕಾದಂಬರಿಯಾದ “ಸಂಸ್ಕಾರ” ದಿಂದ.  ಜೀವಿತದುದ್ದಕ್ಕೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ತಮ್ಮದೇ ಮಾತುಗಳಿಂದ ವಿವಾದಗ್ರಸ್ಥರಾಗಿ ವಿಚಿತ್ರ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವರು.
ಒಮ್ಮೆ ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಾಂತ “ತರಂಗ (೧೯-೦೨-೧೯೯೫) ವಾರಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, “ಕ್ರಿಸ್ತ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಮಹಮ್ಮದ್ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ. ರಾಮ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ಶ್ರೀರಾಮ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಲ್ಲ. ಗೋಡ್ಸೆ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದಾಗ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಬಾಯಿಂದ” ಎಂದು ನಕ್ಕು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದ್ದರು.
ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ “ಸಂಸ್ಕಾರ” ದ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕಾಚಾರ್ಯರಾಗಿದ್ದ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಅನಂತದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲು  ಅಗ್ನಿ ಸಂಸ್ಕಾರವೇ ಆಗಬೇಕಾಯಿತು. 

ಅಂತೂ ಒಬ್ಬ ಅವಿಶ್ರಾಂತ(ಅಶಾಂತ) “ಮಹಾನ್ ಚಿಂತಕ” ತನ್ನದೇ ಚಿಂತನೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮ ಹಾಕಿ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನದೊಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ- “ಒಂದು ಹುಟ್ಟು ಹೇಳುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಸಾವು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಪಾಠ ದೊಡ್ಡದು”

ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ಕನ್ನಡ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕಕ್ಕೇ ಡಾ.ಯು.ಆರ‍್. ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ತಮ್ಮದೇ ಕೃತಿ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ಅವರದೇ ಘನತೆವೆತ್ತ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿರುವುದೂ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವೇ ಅಲ್ಲವೇ…?

ಇತ್ತೀಚೆನ ಪೋಸ್ಟ್  ಕೊಂಡಿ ಕೆಳಗಿದೆ ನೋಡಿ

ಅಂದಿಗೂ ಇಂದಿಗೂ ಕನ್ನಡಿಗರು ಗುಣಗ್ರಾಹಿಗಳಲ್ಲ…?


ದ.ಕೃಭಾರದ್ವಾಜರ ಹೆಸರು ಕೇಳದ ಕನ್ನಡಿಗರೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯೇನಲ್ಲ. ಭಾರದ್ವಾಜರು ಅವರ ಇಂಗ್ಲೀಷ್-ಇಂಗ್ಲೀಷ್-ಕನ್ನಡ ನಿಘಂಟು ವಿನಿಂದ ಇಂದಿಗೂ ಮನೆಮಾತಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿಗೂ ಕನ್ನಡ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಿಘಂಟು (ಈವರೆಗೆ ಹಲವು ಆವೃತಿಗಳು ಬಂದಿವೆ) ಅತ್ಯಂತ ಉಪಯುಕ್ತವೆನಿಸಿದೆ. ಹತ್ತು ಕಟ್ಟುವ ಬದಲು ಒಂದು ಮುತ್ತುಕಟ್ಟಿ ನೋಡು ಎಂಬಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಈ ಕನ್ನಡ ನಿಘಂಟುವಿನಿಂದಲೇ ಅವರು ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧರು. ಮೂಲತಃ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕು, ನಂತರ, ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಹೋರಾಟಗಾರರು. ಅವರ ಇತರ ಕೃತಿಗಳಿಂದಲೂ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಗಣನೀಯ ಸೇವೆಯಾಗಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ದುಡಿದವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಭಾರದ್ವಾಜ ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ಕೃಷ್ಣಶರ್ಮರು (ದ.ಕೃ.ಭಾರದ್ವಾಜ) ಪ್ರಮುಖರು. ಈ ಜಿಲ್ಲೆಯಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಕ್ಕಾಗಿ ಜೈಲು ಸೇರಿದವರಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಮೊದಲಿಗರು.

ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಅ.ನ.ಕೃಷ್ಣರಾಯರು ಬರೆಯುತ್ತಾ, ಕನ್ನಡ ಕಣ್ಣುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಆತ್ಮದರ್ಶನವಾಗದಿದ್ದ ಅಂಧಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಾರದ್ವಾಜರು ಬಹುಮುಖ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.” ಸಾಹಿತ್ಯ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವಾಗಿ  ಐಶ್ವರ್ಯ, ಪದವಿ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅವಶ್ಯಕವಾಗುವುದು ನಾಡಿನ ಬದುಕಿನ ಅವಲಕ್ಷಣ” ಡಬ್ಲ್ಯೂ.ಎಚ್.ಡೇವೀಸ್ ಶುದ್ಧ “ಅಲಾಲು ಟೋಪಿ’ ಅವನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಒಂದು ಕಟ್ಟು ಜಾರ್ಜ ಬರ್ನಾಡ್ ಷಾರನ್ನು ಸೇರಿತು,  ಷಾ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದು, ಅದರ ಪ್ರಕಟಣೆಗೂ ನೆರವಾದರು. ಡೇವಿಸ್ ಆಂಗ್ಲ ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಂಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಕವಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾನ ಭದ್ರವಾಯಿತು. ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಈ ಗುಣ ಗ್ರಹಣ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ದ.ಕೃ.ಭಾರದ್ವಾಜರು ಯಾವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರೋ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ( ಅನಕೃ – ಕನ್ನಡ ಕುಲರಸಿಕರು ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ).

ಇನ್ನೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಎಂದರೆ, ಗಣಿತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾದ ರಾಮಾನುಜಂ ಅವರ ಒಂದು ಕಟ್ಟು ಕಾಗದ ಲಂಡ್ ನ ಹಾರ್ಡಿಯವರಿಗೆ ಸೇರಿ,. ಗಣಿತಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ  ಅವರದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕೊಡುಗೆ ಎನಿಸಿ ನಾಡಿಗೆ ಹೆಸರು ಬಂದಿತು. ಮತ್ತೆ  ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿ ಸಿಪಿ. ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರ್ ಅವರು ಸುಧಾ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆದ ನೆನಪು- “ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಗುಣಗ್ರಹಣ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಸದ್ಗುಣ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರಷ್ಟಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದು ಕಣ್ಣು ಹೋದರೂ ಪರವಾಯಿಲ್ಲ, ಅವನ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣಗಳನ್ನು ಕೀಳಬೇಕೆನ್ನುವವರಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದರು.

ಹೌದು  “ಕನ್ನಡಿಗರು ಅಭಿಮಾನ ಶೂನ್ಯರು” ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆ? ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಅಂದಿಗೂ ಇಂದಿಗೂ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಂಗದಲ್ಲಿ  ನೋಡಿದರೆ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತದೆ…

ಕಥೆ ಏಕೆ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಬರೆಯಬೇಕು…?


ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು, ವಿಷಯ, ಘಟನೆ ಬಿಡದೇ ತಿಂಗಳಾನುಗಟ್ಟಲೇ, ವರ್ಷಗಳೇ ಕಾಡಿದಾಗ ಅದು ಕಥೆಯೋ ಕಾದಂಬರಿಯೋ ಆಗಿ ರೂಪ ತಳೆಯುತ್ತದೆ. ಕಥಾ ವಸ್ತುವಿನ ಆಯ್ಕೆ, ಅದು ಬೆರಗೊಡೆದು ಹೇಳಬಹುದಾದ ಹೊಸದೊಂದು ಕಥೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಸೂಕ್ತ ಪರಾಮರ್ಶೆ ಮೊದಲಾಗಬೇಕು. ನಂತರ ಕಥಾ ರಚನೆ, ದಟ್ಟವಾದ ವಿವರಣೆ ಇದ್ದೂ ಓದುಗನನ್ನು ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ  ಆಕರ್ಷಕ ಕಲ್ಪನೆ, ನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರಗಳಂತಹ ತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಗತಿಗಳವರೆಗೆ ಕಥೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹರವು ಇರುತ್ತದೆ.  ಕಥೆ ಬರೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಮೂಲ ಪ್ರೇರಣೆಗಳೆಂದರೆ- ಸ್ವಂತ ಅನುಭವ, ಸಂವೇದನೆ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲ ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ.  ಆದರೂ ಕಥಾ ರಚನೆಯ ಕಲೆಗಾರಿಕೆಯು ಅನೇಕ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಕಥೆಗಳ ಆಭ್ಯಾಸಪೂರ್ಣ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಬರುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ  ಮತ್ತು ಅನ್ಯಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವ ನೂರಾರು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಓದಿದಾಗ ಆಗುವ ಅನುಭವಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಅರ್ಥವಂತಿಕೆ ಸೋಪಜ್ಞತೆ ಹಾಗೂ ಶೈಲಿಗಳ ಹಲವು ಸಂಕೀರ್ಣ ಬಗೆಗಳು ಬರೆಯುವವನಿಗೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ  ಸ್ವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಸೃಜಿಸಲ್ಪಡುವ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವವಗೆ ಅಂತರಂಗದ ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಕೇಳಿ ಬರಬೇಕು; ಆಗ ಮಾತ್ರ ಬರವಣಿಗೆ ಸರಾಗ ಸಲಲಿತವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಭಗ ಶೈಲಿ ಎಂಬುದು ಆನಂತರವಷ್ಟೇ ಪೂರ್ವಭಾವಿ ಸಿದ್ದತೆಯಲ್ಲಿ ಆಗಿರಬಹುದಾದ ಏನೆಲ್ಲ ಅಧ್ಯಯನದಿಂದ ತಂತಾನೆ ಕೂಡಿಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ….
ನನ್ನ ಕಥೆಗಳಿಗೆ…. ಆವರ್ತಕಾಲ…>>>

ಹಿರಿಯ ಮನಸ್ಕರು ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ತಲುಪುವಂತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳು…


ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ನವೋದಯದ ಕಾಲದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ  ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪ್ರಭಾವವೇ ಬಹಳವಿತ್ತು. ಆಗ  ಕನ್ನಡಿಗರು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಅನನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ ಓದುಗರನ್ನು ಅಪಾರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿ ಮನೆಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಾತಾದವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗರು ಅ.ನ. ಕೃಷ್ಣರಾಯರು. ಅವರು ಕಾದಂಬರಿಕಾರರಾಗಿ ಅಂದು ಮಾಡಿದ ಪವಾಡ, ಪಡೆದ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಹೊಗಳಿದ ವಿದ್ವಜ್ಜನರೂ ಇದ್ದರು. ಅವರದು ಜನಪ್ರಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಗ್ಗದ ಪ್ರಚಾರದ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂದು ಅವರನ್ನೂ ಅವರ ಐಡಿಯಾಲಜಿ(ಇಂದಿನ ವ್ಯಾಖ್ಯೆ)ಯನ್ನೂ ಜರೆದ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳೂ ವಿಮರ್ಶಕರೂ ಇದ್ದರು. ಆದರೇನು! ಅ.ನ.ಕೃ. ಅವರು ಕನ್ನಡ ನವೋದಯ ಕಾಲದ ಯುಗಪ್ರವರ್ತಕರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಣ್ಯರಾಗಿಯೇ ಉಳಿದರು. ಅಂದೂ ಅವರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ಕುದಿಯುವವರು ಕಾಲೆಳೆಯುವ ವಿದ್ವಜ್ಜನರ ಗುಂಪೇ ಇತ್ತು.  ಯಾರು ಏನೇ ಗೊಣಗಿದರೂ ಅ.ನ.ಕೃ ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು.  ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪ್ರಭಾವೇ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ಕನ್ನಡ ಓದುಗರನ್ನು ಅತ್ಯಧಿಕ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿ ಕನ್ನಡ ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದುದು ದಾಖಲೆಯಾಗಿದೆ; ಚಿರಸ್ಮರಣೀಯವೇ ಆಗಿದೆ.

ಇದೀಗ ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮದ ಚಾನೆಲ್ ಗಳು ಹಾಗೂ ಸಿನಿಮಾಗಳೂ ಓದುಗರನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಹೊಸ ಓದುಗರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ವಿದ್ವಜ್ಜನರ    ಸಾಹಿತ್ಯ ಅದೆಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಬೃಹತ್ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಕಾಡಿದೆ.   ಇಂತಹ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯೇತರ ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆ.

ಆದರೂ ಆಶಾದಾಯಕವೆಂದರೆ, ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಜನರೂ ಮತ್ತು ಐಟಿ/ಬಿಟಿ ವರ್ಗದವರೂ  ವಯೋವೃದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೊಂಡು ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನುಓದುತ್ತಿರುವುದು ಸಮಾಧಾನಕರವೇ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಡಿಕೆ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತಾಗಿರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಎಸ್.ಎಲ್. ಭೈರಪ್ಪನವರು ತಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆಯ ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಗಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನೌಕರರು,  ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರೂ, ರಂಗ ಭೂಮಿ ಸಿನಿಮಾ ಕಲಾವಿದರೂ, ಮತ್ತು ಔದ್ಯೋಗಿಕವಾಗಿ  ಐಟಿ,ಬಿಟಿ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಕಾರ್ಮಿಕ ವರ್ಗದವರೂ ಅವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನುಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.  ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಕೃತಿಗಳು ಇತರ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಜಮೆಗೊಂಡಿವೆಯೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಉಪಯುಕ್ತತೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆಯೆಂದೇ. ಹಾಗೇ ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಸುಧಾರಣೆಯನ್ನೂ ಬಯಸುವ ಅವರ ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಭೈರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾಳಿದಾಸ್ ಸಮ್ಮಾನ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಲಭಿಸಿರುವುದು ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕನ್ನಡಪರ ಕಾಳಜಿಇರುವವರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆ ಬಯಸುವ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷ ಹಾಗೂ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವಂತಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ…?  ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವವರಿದ್ದಾರೆ.  ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳು ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ  ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿರುವುದೂ ಜನಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲುವುದು ನಗ್ನ ಸತ್ಯ.  ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂದರೆ ಸಹೃದಯರನ್ನು ತಲುಪುವುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲವೇ?    ಅದಿಲ್ಲದವರು  ಸಣ್ಣಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅ.ನ.ಕೃ ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಕಂಡು ಕರುಬುವ ಅವರದು ಜನಪ್ರಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂದು ಜರೆಯುವವರಿದ್ದಂತೆ ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಅಂಥವರು ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೋಜಿಗವೇನಿಲ್ಲ.
ಈಗಿತ್ತಲಾಗಿ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಬೇರೆ ಬೇರೆ “ಐಡಿಯಾಲಜಿಗಳು” ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅದರಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗರಿಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?  ಈಗಾಗಲೇ ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮದಿಂದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸೋರಗಿರುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಭೈರಪ್ಪನವರ ಕೊಡುಗೆ ಶ್ಲಾಘನಿಯ…. ನಾವು ಮಾಡಲಾಗದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಬದಲು ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿರುವ ಯು.ಆರ್.ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು,  ” ತಮ್ಮದೇ ಐಡಿಯಾಲಜಿ” ಹೊಂದಿದ್ದು ದುರಹಂಕಾರ, ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹದಿಂದ ಬೈರಪ್ಪನವರನ್ನು ರಾಹುಗ್ರಸ್ತರೆನ್ನುವುದು, ಇತರ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಕೇತುಗ್ರಸ್ತರೆನ್ನುವುದು ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಶೋಭೆ ತರುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿ ಬರಗೂರರು ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಸುರಕ್ಷಾ ವಲಯದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಅವರದೇ ಪಟಲಾಮ್ ಇದೆ … ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.  ಅವರು ಎಡ ಪಂಥಿಯರಲ್ಲ,  ಬಲಪಂಥೀಯರೂ ಅಲ್ಲ ನಡುಪಂಥೀಯರು ಎಂಬ  ಚಂಪಾ ಅವರ ಮೂದಲಿಕೆ…. ಇವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮಜನಸಾಮಾನ್ಯರೂ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಮೇಲೆ ಯಾವ ದುಷ್ಪಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವುವು ಎಂಬುದನ್ನೇನೂ ಈ ಹಿರಿಯರು  ಚಿಂತಿಸಿದಂತಿಲ್ಲ.

ಯಾರೇನೆ  ಹೇಳಲಿ ಓದುಗರ ಸಂಖ್ಯೆ ಬೆಳೆಯತ್ತಿರಬೇಕು,  ಸಾಹಿತ್ಯಕೃತಿಗಳು, ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ತಲುಪುವುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲವೇ? ಯಾವುದೇ ಸಾಹಿತ್ಯಕೃತಿಗಳು ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ವಿದ್ವಜ್ಜನರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿಯೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆಯೇ …? ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳು ಸಾಹಿತಿ ವಿಮರ್ಶಕರ ಗುಂಪಿನ ವಲಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಆ ಮಟ್ಟದ ಐಡಿಯಾಲಜಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುವ ಪ್ರಾಡಕ್ಟುಗಳೇನು..? ವಿದ್ವಜ್ಜನರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಕಾರವೇ ಬೇರೆ ಇದ್ದೀತು;ಇರಲಿ.  ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ,ಯಾವುದೇ ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರ ಕೃತಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ವಿದ್ವತ್ ಪೂರ್ಣ ಕೃತಿಗಳೇ (ಮಾಸ್ಟರ್ ಪೀಸ್)  ಆಗಿರುತ್ತವೇನು? ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳುಕಾಡುತ್ತವೆಯಲ್ಲ! ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಬೈರಪ್ಪನವರು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಕೃತಿಗಳು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ಮನವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ತಟ್ಟಿ ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಭೈರಪ್ಪನವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಹಿರಿಯ ಮನಸ್ಕರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ತಲುಪುವಂತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮೆಚ್ಚಿ ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ…..?  ಹಾಗಲ್ಲದೇ, ತಮ್ಮ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೇ ತಕ್ಕ ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಹುಡುಕುವಂತ ಹುನ್ನಾರವೇಕೇ? ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಲಾಪವೇಕೆ..? ಅದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಾಡು ನುಡಿಗೆ ಜನಪರ ಕಾಳಜಿಗೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಲುಪಬಲ್ಲ  ಸರಳ ಸುಲಭ ಶೈಲಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆಯುಳ್ಳ ಸಾಹಿತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆ?

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಯೊಂದು ಕರ ಪತ್ರವೋ,  ಕೇವಲ ವಾಚ್ಯವೋ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕೃತಿಯೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗರು ಮೊದಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲವೇ….. ಭೈರಪ್ಪನವರಂಥವರು ಮಹಾಜನತೆಯ ಕಾಳಜಿಪರವಾಗಿರುವ ಲೇಖಕರು ಯಾವೊಂದು ಪದವಿ ಪುರಸ್ಕಾರ ಬಯಸಿ ಬರೆಯುವವರೇ…?   ಅಂಥ ಪದವಿ ಪುರಸ್ಕಾರ ಅವರನ್ನೇ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತವೆ.  ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಯಾವ ಬಗೆ ತಾಲೀಮು ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ.  ಅಂತೆಯೆ ಅವರಿಗೆ ಕಾಳಿದಾಸ್ ಸಮ್ಮಾನ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆಯಲ್ಲವೇ..?


ಅಲ್ಲಾ, ಈ ನಮ್ಮ ಕಸ್ತೂರಿ ಕನ್ನಡದ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳು
ಹೀಗೇಕೆ ಕೆಸರೆರಚುತ್ತಾ ಕಚ್ಚಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..?
ಯು.ಆರ್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರು  ತಮ್ಮ
ಇತ್ತೀಚಿನ “ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಅಗ್ನಿ ದಿವ್ಯ” ಲೇಖನದಲ್ಲಿ
(ಪ್ರ.ವಾ-26-06-11)ಎಸ್.ಎಲ್.ಭೈರಪ್ಪ ಸಮರ್ಥರಾದ ಲೇಖಕರಾಗಿವುದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಎಂಬ
ರಾಹುವಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಕೃತಿಯ ಒಳಗಿರುವ ಕಲೆ ಗೋಚರಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲವು
ಎಡ ಪಂಥೀಯ ಲೇಖಕರೂ ಕೂಡಾ ಅವರ ಅಬ್ಬ್ರದ ಮಾತಿನ ರತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇತು ಗ್ರಸ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬೆಳಕನ್ನು ಮಾಯಮಾಡುವ ಗ್ರಹಣಗಳೇ.. ಎಂದಿದ್ದಾರೆ
?!!

ಇನ್ನು ಬರಗೂರು ರಾಮಚಂದ್ರಪ್ಪನವರೋ
ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಹೇಳಿಕೆ ರಾಹುಗ್ರಸ್ತ ಮತ್ತು ಕೇತುಗ್ರಸ್ತ ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ
ಖಂಡಿಸಿರುವುದು ಸರಿಯೇ ಆದರೂ ಅವರೂ  ಭೈರಪ್ಪನವರ ಐಡಿಯಾಲಜಿ
ನನಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ…..ಎನ್ನುವುದೇಕೆ..?!!.

ಈ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಏನೇ ಇರಲಿ,  ಭೈರಪ್ಪನವರ
ಕೃತಿಗಳು ಅಪಾರ ಓದುಗರನ್ನು ದೇಶವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ್ದು ಮನೆಮನೆ ಮಾತಾಗಿವೆಯಲ್ಲ….
ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ತಲುಪುವುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲದೇ ಇಂತಹ
ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿಯೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆಯೇನು?  ಸಾಹಿತಿ ವಿಮರ್ಶಕರ ಗುಂಪಿನ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮಟ್ಟದ
ಐಡಿಯಾಲಜಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುವ ಪ್ರಾಡಕ್ಟುಗಳೇನು..?

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಕೃತಿಗಳು,
ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ಮನವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ತಟ್ಟಿ ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಭೈರಪ್ಪನವರು
ಬರೆದಿದ್ದಾರೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಯೊಂದು ಕರ ಪತ್ರವೋ,  ಮಹಾನ್ ಕಲಾ ಕೃತಿಯೋ
ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗರು ಮೊದಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲವೇ…..ಪಂಡಿತರು ವಿಮರ್ಶಕರ “ಐಡಿಯಾಲಜಿ”  ಬೇಕಿಲ್ಲ ಓದುಗ ರಿಗೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಗೆ ತಲುಪುವ ಸಾಹಿತ್ಯ
ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುವ ಭೈರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಇರುವಂತಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದ
ಕಂಪನ್ನುಸೂಸುವ ಜನತೆಗೆ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲುವ ಕೆಲಸವನ್ನಷ್ಟೇ ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ
ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ ಕೋಟ್ಟಾನು ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡಿಗರು.