Category Archives: ರಾಜಕೀಯ

ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಗೌರವ


ಕವಿ ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಠಾಕೂರರರು ಯಾವ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೋ.. ವಿಶ್ವಮಾನವನಾಗಿ ಪರಸ್ಪರರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಿಕೆಯೇ ಸರಿ. ಈ ದೇಶವಾಸಿಯಾಗಿ ಈ ನೆಲ ಜಲವ ಸವಿದು ಇಲ್ಲೇ ದುಡಿದು ಬದುಕುವವರು ನಾವಾಗಿ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗಳೇ ಇರಲಿ ಅವರೂ ನೋಡಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಿಂತು ಗೌರವಿಸುವಂತೆ ಕೆಲ ಸೆಕೆಂಡುಗಳೇ ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಗೆ ರಾಷ್ತ್ರ ನಮನ ಸಲ್ಲಿಸಲೂ ಲಿಖಿತ ಕಾನೂನೊಂದು ಬೇಕೇ…??? ವಿಶ್ವಮಾನವನಾಗಿ ಒಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವಿಕೆಯೇ ಸರಿ. ಅದು ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವೂ ಹೌದು.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನಾವು ಬೇರೊಂದು ದೇಶದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಆ ದೇಶದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದಿನಾಚರಣೆಯಲ್ಲೋ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಸಭೆಯಲ್ಲೋ ನಾವು ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರ ರಾಷ್ಟ್ರ ಗೀತೆ ಕೇಳಿಬಂದರೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಾವು ಎದ್ದು ನಿಂತು ಗೌರವ ಸೂಚಿಸುತ್ತೇವೆಂದರೆ ಅದು
ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಹೇರಿಕೆಯಾಗದು. ಇನ್ನು ಮನರಂಜನೆಯ ಸಿನಿಮಾ ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅದೇಕೆ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇದು ರವಿಂದ್ರನಾಥ ಠಾಕೂರರ ಕಾಲವಲ್ಲ, ಆಕಾಲವೆಂದರೆ, ಆಗಷ್ಟೇ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಿತ್ತು, ಜನರಲ್ಲಿ ಭಾವೈಕ್ಯತೆ ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮ ಸಹಜವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿತ್ತು. ಇಂದಿಗೆ ಆ ಭಾವನೆಗಳು ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮ ನಶಿಸುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲವೇ ಸ್ನೇಹಿತರೇ, ನಾವು ಹಿರಿಯರಾಗಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಗೆ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಗೌರವಿಸಿದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಇದು ನನ್ನ ದೇಶ ಎಂಬ ಗೌರವ ಮೂಡಿ ಬರುತ್ತದೆ ಅಲವೇ…Every rule has a general rule ಎಂಬಂತೆ, ಇಂದಿಗೆ ಬದಲಾದ ಕಾಲಮಾನದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಾಭಿಮಾನ ಜಾಗೃತಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ನಾವು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದರ ಸಂಕೇತ ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆ.

 

Advertisements

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಭಾವೈಕ್ಯತೆ, ಬದಲಾವಣೆ ಮತ್ತು ಸುಧಾರಣೆ ಎಂಬುದು ಭ್ರಮೆಯೇ…?


ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ , ಭಾವೈಕ್ಯತೆ, ಬದಲಾವಣೆ ಮತ್ತು ಸುಧಾರಣೆ ಎಂಬುದು ಬರಿ ಭ್ರಮೆ ಎಂಬ ವದಂತಿ ಹಬ್ಬಿದೆ.  ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದೇ ಹೇಳುವುದನ್ನೂ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.ಹೊಸಬೆಳಕು ಹೊಸತಿರುವು ಇದೀಗ ಬರಲೇಬೇಕಲ್ಲ…

ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗದ ಸಾಮ್ಯಾಜ್ಯ ವೆನಿಸಿದ್ದ ಬ್ರಿಟಿಷರ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಕಿತ್ತೆಸೆದು ಹೊರಗೆಸೆಯಲು ಒಬ್ಬ ಗಾಂಧೀಜಿ ಬರಬೇಕಾಯಿತು. ಅ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿಗೆ ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಬೆಂಬಲಿಸಿತು. ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತಿರುವಿದರೆ, ದೊಡ್ಡವರು ದೊಡ್ಡವರೆನಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು,  ಮಹಾತ್ಮರು ಮಹಾತ್ಮರೆನಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಸುಲಭ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಲ್ಲ.  ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಅವರ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಯಾರೆಂದು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲವರು ನಾವು. ಅವರು ಜಾತಿಯ ಚಕಾರವೆತ್ತಲಿಲ್ಲ; ಸರ್ವಜನಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಭಾವೈಕ್ಯತೆ ಅವರ ಮೂಲ ಮಂತ್ರವಾಗಿತ್ತು.

ಯಾವಾಗಲೂ ನಾವು ಗತ ಚರಿತ್ರೆಯಿಂದ ಕಲಿಯುವ ಬಹಳವಿರುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಒಡೆದು ಆಳುವ ನೀತಿಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ಕಡೆಗೂ ಭಾರತೀಯರ ಭಾವೈಕ್ಯತೆ ಹಾಗೂ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಬಲದಿಂದಲೇ ಬಿದ್ದು ಹೋಯಿತು.

ಇದೀಗ 68 ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗಣರಾಜ್ಯದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತ ಎತ್ತ ಸಾಗಿದೆ? ಪಂಚವಾರ್ಷಿಕ ಯೋಜನೆಗಳೆಂದುಕೊಂಡು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬರಬರುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಜಾತಿಬೇಧ ಸ್ವಜನಪಕ್ಷಪಾತದ ವಿಷಬೀಜ ಬಿತ್ತಿ, ಒಡೆದು ಆಳುವ ಕ್ಷುದ್ರರಾಜಕಾರಣವೇಕೆ..?! ಸ್ವಹಿತಾಸಕ್ತಿ  ಹಣದಾಹದಲ್ಲಿ ಪ್ರಗತಿ ಪಥದಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕಿದ್ದ ಯೋಜನೆಗಳು ಆಗುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಆಗಿವೆಯಾದರೂ ಅವುಗಳಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಹಗರಣಗಳೇ  ಬೆಳೆಯುವುದಾಗಿದ್ದು, ಅವುಳೆಲ್ಲವೂ ಎಂದಿದ್ದರೂ ಬಹಿರಂಗವಾಗದೇ ಇರಲಾರವೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಹೊರಬಂದಿವೆ;ಬರುತ್ತಿವೆಯಲ್ಲ!

ನಮ್ಮ ಕಾನೂನುಗಳೂ ಬದಲಾಗುವುದು ಯಾವಾಗ? ಅವುಗಳೋ ವರುಷಗಟ್ಟಲೇ ತಡೆಯೊಡ್ಡುತ್ತವೆಂಬ ಗೊಣಗಾಟವಂತೂ ಇದ್ದಿದ್ದೇ ಇಡೀ ದೇಶದ ಜನತೆಯಲ್ಲಿ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಅವು ಬೇಗ ಇತ್ಯರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ತಿದ್ದುಪಡಿಯಾಗುವುದು ಬೇಡವಾಗಿದೆಯೇ…? ಎಂಬುದೇ ಬೃಹತ್ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ದಿನವೂ ಪತ್ತಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರ ದಾಹ ಹಾಗೂ ಹಗರಣಗಳಂತೂ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ರಾಚುತ್ತಲೇ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಅಯ್ಯೋ ಬಿಡಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಒಂದಷ್ಟು ಅಂಥವರು ದಿನ ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಜಾಮೀನು ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಆಮೇಲೆ ಸರ್ಕಾರ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಅದು ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಅವರು ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹಾಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆಂಬ ವದಂತಿಯೇ…. ದೇಶ ದ್ರೋಹಿಗಳಿಗೆ ತಾವು ಭದ್ರ ತಮ್ಮಕುಟಿಲ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೇ ಜಯವೆಂಬ ದುರಹಂಕಾರವೇ…

ಛೇ  ಅಧಿಕಾರಲಾಲಸೆ ಮತ್ತು ಧನಲಾಲಸೆ, ಪಕ್ಷ ಪಕ್ಷಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹೊಡೆದಾಡುವ ದ್ವೇಷದ ರಾಜಕಾರಣವೇ ಮುಖ್ಯವೆನಿಸಿದೆಯೇ..? ಪ್ರಜೆಗಳ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಎಂಬುದು ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರ್ಯಗತವಾಗಿವೆ….?.

ಆದರೇನು! ಕಳೆದ ಲೋಕ ಸಭೆಯ ಚುನಾವಣೆ ಹೇಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಹಿಂದೆಂದೂ ಹಾಗೆ ಮಹಾಜನತೆ ತೀವ್ರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೇ ತಮ್ಮ ಬಹುಮತವನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ವಾಗಿ ಮಾನವತಾವಾದಕ್ಕೆ ತೋರ್ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ; ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಮಾನವನನ್ನೇ ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಜೆಗಳ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಲ್ಲೆ ಎಂದಿಗೂ ಬಲವಿದೆ ಯಶಸ್ಸಿದೆ.

ದುಷ್ಟ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳೂ ಒಡೆದು ಆಳುವುದರಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟತೆ ಭಯವಿಹ್ವಲತೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ..? ಅದೊಂದು ಭಂಡತನದ ಧೈರ್ಯವಷ್ಟೇ. ಅದೆಂದಿಗಾದರೂ ಬಯಲಾಗದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಹಿಂದಿನ ಮುಗ್ಧ ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲ ಒಬ್ಬ ಹಳ್ಳಿಯ ಶ್ರೀಸಾಮಾನ್ಯನೂ ಕೂಡ ಎಂಬ ಕಾಲವಿದೀಗ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದೆ. ಹೊಸ ಬೆಳಕು ಹೊಸ ತಿರುವು ಕಾಣಲಾರಂಭಿಸಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಒಪ್ಪುವಂತಾಗಿದೆ.

ಇನ್ನಾದರೂ ನಾವು ಭಾವುಕತೆ ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಅದು ಬೆಪ್ಪುತನವೆಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುವವರನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಚಲಿತರಾಗದಿರೋಣ.  ಅಂಥವರನ್ನು ಕಂಡು ಮನದಲ್ಲೇ ನಗುತ್ತ ತಮ್ಮ ಉತ್ತಮ ಧ್ಯೇಯೋದ್ದೇಶ ಗುರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಉತ್ಸಾಹೀ ಯುವಕರೂ ಇದ್ದಾರೆ; ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. 

ಆ ಕಾಲವೇ ಬೇರೆ ಈ ಕಾಲವೇ ಬೇರೆ ಎನ್ನುವ ವಾದದಲ್ಲಿ ಹುರುಳಿಲ್ಲವಾಗುತ್ತಲಿರುವುದೂ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಿದೆ.  ಒಬ್ಬ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಎಂಬ ನೇತಾರ  ಬರುತ್ತಾನೆ; ಆತನಿಂದ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡುವಂತಾಗುತ್ತದೆಂದು ಯಾರೂ ಊಹಿಸಿರಲಾರರಲ್ಲ. ಅದೇ ಅಲ್ಲವೇ ಮಾನವನಿಗೆ ಮೀರಿದ ಅವ್ಯಕ್ತ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದು…?! ಹೌದು ಬದಲಾವಣೆ ಎಂಬುದು ಜಗದ ನಿಯಮವಾದರೆ, ಅದೇ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿವರ್ತನೆ ಎಂಬುದು ಜನಜೀವನದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರವನ್ನೂ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ.  ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಈ ಜಗದ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಕಾರಣವೊಂದಿದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೇ…?. ಎಲ್ಲವೂ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಥವಾ ಭೌತಿಕ ಎನ್ನುವವರಿಗೂ ದಿಗ್ಬ್ರಮೆಯಾಗಿರಲಿಕ್ಕೂ ಸಾಕಲ್ಲ..

ಆದಕಾರಣ ವಿಶ್ವಮಾನವತಾ ವಾದ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲಕಾಲಕ್ಕೂ ಇರುವುದೇ. ಅದನ್ನೇ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಹಣವಿದ್ದರೇನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಎಂದೇ ದುರಹಂಕಾರದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ವ್ಯಾಪಾರ ವಹಿವಾಟುಗಳಲ್ಲೂ  ದುಷ್ಟರಾಟ  ಮತ್ತು  ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟರ ಕೂಟಗಳ ಅಟ್ಟಹಾಸವೇ ಮುಂದುವರೆಯುವುದಕ್ಕೇ ಕೊನೆ ಮೊದಲೆಂಬುದೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಸರ್ವನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಮನುಷ್ಯನೇ ಕಾರಣನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗಾಗುದೇ ಪ್ರಳವೇ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ.

ಈ ದುಷ್ಟರು ಭ್ರಷ್ಟರು ಚಿಂತಿಸುವುದೇನು ಅವರಗಳ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಗತಿ ಏನು?  ದ್ವೇಷ ಅಸೂಹೇ ನೀಚಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದಲೇ ಸಂಪಾದಿಸಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಕ್ರಮ ಆಸ್ತಿಗಳಿಸಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದೇ ಅವರ ಕೀಳು ಆದರ್ಶವೇನು? ಅಂಥವರ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯವೆಂದಿಗಾದರೂ ಊರ್ಜಿತವಾಗುವುದೇನು?!. ಅದಕ್ಕೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಹೇಯವೆನಿಸುವಂತ ಉದಾಹರಣೆಗಳೆಷ್ಟಿಲ್ಲ!

“ತಂದೆ ಮಾಡಿದ ಪಾಪ ಕುಲದ ಪಾಲು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಅಧಿಕಾಸ್ಥರು ಮಾಡಿದ ಪಾಪ ದೇಶದ ಪಾಲು”  ಇದು ಫಿಲಾಸಫಿಯಲ್ಲ(philosophy) ಫಿಜಿಯೋಯಾಂಥ್ರಫಿ(physianthropy) ಅಂದರೆ ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕವೇ ಆದ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳು!.

ಯಾಕೆಂದರೆ, ಬಡವ ಎಂದಿಗೂ ಬಡವನಾಗಿರಲು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಹೋರಾಟವೇ ಅವನ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಗುಣ.  ಅಂಥ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಿಗೇನೂ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ, ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಾವಂತರು, ಮೇಧಾವಿಗಳು ಹಾಗೇ ವಿಜ್ಷಾನಿಗಳಾದವರೂ ಮತ್ತು ದೇಶ ಭಕ್ತರೂ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.  ಸರಳ ಜೀವನದಲ್ಲೇ ಕಠಿಣ ಪರಿಶ್ರಮ ದಲ್ಲೇ ಸರ್ವೋಚ್ಛ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಬಲ್ಲವರು  ಇರುತ್ತಾರೆ. ವಿರಳವಾದರೂ ದೇಶ ಕಟ್ಟಲು ನೆರವಾಗಬಲ್ಲ ಹಣವುಳ್ಳ ಶ್ರೀಮಂತರೂ ಇರುತ್ತಾರೆ; ಉಳ್ಳವರು ಶಿವಾಲಯವ ಮಾಡುವರು ಎಂಬಂತೇ….ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈಗಲೂ ಮಹಾನುಭಾವರ ಉದಾಹರಣೆಗಳೇ ಇವೆಯಲ್ಲ.

ಯೋಗಾಯೋಗವೆಂಬುದು ಫಿಲಾಸಫೀಯೇ ಆದರೂ ಎಂದಿಗೂ ಸತ್ಯ ಸತ್ಯವೇ…ಪ್ರಯತ್ತ ಪರಿಶ್ರಮ ದೊಡ್ಡದೇ ಅಲ್ಲವೇ ಬಡತನದಿಂದಲೇ ದೇಶದ ಸವೋಚ್ಛ ಸ್ಥಾನವನ್ನಲಂಕರಸಿ ವಿಶ್ವವೇ ಬೆರಗೊಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿರುವ ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಜಿ  ಸಾಕಾರಣರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ “ಸ್ವಚ್ಛ ಭಾರತ” ಅಭಿಯಾನದೊಂದಿಗೋ ಮತ್ತೊಂದು ತಾರಕ ಮಂತ್ರ ” ಶ್ರಮಮೇವ ಜಯತೇ”

ಆದಕಾರಣ ಇನ್ನಾದರೂ, ದ್ವೇಷ ಅಸೂಯೆಗಳನ್ನು ಬದಿಗೊತ್ತಿ ಒಳಿತನ್ನು ಹಾರೈಸುತ್ತಾ ಸಜ್ಜನರಿಗೆ ಉಪದ್ರವ ಕೊಡದೇ ಇರುವುದೇ ಲೇಸಲ್ಲವೇ? ಅದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಶಾಂತಿಯು ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಅಲ್ಲವೇ…? ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೋಸ ವಂಚನೆ ಲಂಚಗಳಿಂದ ಸಂಪಾದಿಸುವವರು ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆ ಅವರವರ ನಡುವೇಯೇ ಪೈಪೋಟಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಕೊಲೆ ಸುಲಿಗೆ ದರೋಡೆಗಳಲ್ಲದೇ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರದನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಹೀಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಅಕ್ರಮ ಗಳಿಕೆಯಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗುವುದೇ ಸರಿಯೆಂಬ ಧೋರಣೆ ಬೆಳಿದಂತೆಲ್ಲ ಬದುಕಿನ ಭದ್ರತೆ ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಜೀವಭಯವೇ ಕಾಡುವುದೂ ಹೆಚ್ಚಿದೆಯಲ್ಲವೇ?.

ಕಡು ಬಡವರಲ್ಲಿ ಬಡವರು ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಡವರು ರೊಚ್ಚಿಗೆದ್ದರೆ ಆಗುವ ಅನಾಹುತಗಳು ಊಹೆಗೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ನಕ್ಸಲರು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರೂ ವಿಚ್ಛಿದ್ರ ಕಾರಕರೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರಿಗೆ ಕುಮ್ಮಕ್ಕೂ ಕೊಡುವವರೂ ಇರುವುದೂ ದೇಶದ ಕ್ಷದ್ರ ಹೇಯ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲೇ.

ಗಡಿ ನಾಡಿನಲ್ಲೇ ಕಾಲು ಕೆರೆದು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸನ್ನಾಹ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಪಾತಕಿ ಪಾಕೀಸ್ತಾನ. ಮನುಷ್ಯ ವಿಜ್ಞಾನ-ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಅತಿವೇಗಗತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದಾನೆ ಅವನ ನಾಶ ಅವನಿಂದಲೇ ಆಗಬೇಕೇ… ಭಾರತ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಪಾಕ್ ಎಂಬುದೊಂದು ನೆಲವೇ ವಿಶ್ವ ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಂಜರು ಬೆಂಗಾಡಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಭಾರತಕ್ಕೆ ಅದರಿಂದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗಡಿನಾಡು ಹಾಳಾದೀತು ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ನಾಶವಾದೀತು. ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಷ್ಟಗಳು ತಿರುಗಿಬಿದ್ದಾವು. ಅದೆಂದಿಗೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೇ…? ಅಣ್ವಸ್ತ್ರ ಗಳ ಮೂರನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧ ಯಾರಿಗೆ ಬೇಕು ಹೇಳಿ?

ತನ್ನೊಳಗಣ ಕಿಚ್ಚು ತನ್ನ ಸುಟ್ಟಲ್ಲದೇ ಎಂಬಂತೇ ನಮ್ಮ ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಮೇಲೇ ಹಗೆ ಸಾಧಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರ ಸರ್ವನಾಶ ಅವರೇ ತಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಖಂಡಿತ.  ಎಂಬುದೇನೂ ತಾತ್ವಿಕತೆಯ ನುಡಿಯಲ್ಲ; ಅದೇ ಭಾರತೀಯರ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲದೇ ವಿಶ್ವ ಮಾನವತೆಯೇ ಆಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ  ?

ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ   ದಿನೇ ದೀನೇ ಗುಣಕ್ಕೇ ಮತ್ಸರ ಬೆಳೆಯುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಅಯ್ಯೋ ಭಗವಂತಾ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇನ್ನೂ ಅವ್ಯಸ್ಥೆಯಾಗದಿರಲಿ ಎಂದೇ  ಹಿರಿಯರು ಸಂಕಟ ಪಡುತ್ತಾ ಅತೀವ ವ್ಯಥೆಪಡುತ್ತಿರುವುದೂ ಇನ್ನಾದರೂ ಮೋದೀಜಿ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯದಿನಗಳು ಬರಲಿ ಎಂದೇ ಹಾರೈಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇದೆಯಲ್ಲವೇ..?

ಯಾಕೆಂದರೆ, ಸಮಾಜವೇ ಅಸ್ವಸ್ಥವಾಗತೊಡಗಿದರೆ.ನಿರಾಶೆ ಹತಾಶೆಗಳಿಂದ ಕೃದ್ಧರಾಗಿ ಹೋಗುವ ಯುವಕರು ಗುಂಪು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಭ್ರಷ್ಟರ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೆ ಎಂತಹ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮವೋ ರಕ್ತಪಾತವೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಊಹಿಸಲೂ ಆಗದಲ್ಲ….

ನೋಡಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಾವು ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿಂದ “ ವಂದೇ ಮಾತರಂ” ಎನ್ನುತ್ತ  ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದವರು ಅಹಿಂಸೆಯಿಂದಲೇ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದವರು.. ಇಂದಿಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಇಡೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ದದೆಂದು ಹೆಸರಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಅದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿದೆ? ಇದೀಗ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದೆ. ನೂರ ಇಪ್ಪತ್ತು ಕೋಟಿ ಜನತೆಗೆ ಹೃದಯಾಂತರಾಳದಿಂದ ಕರೆನೀಡಿ ಭಾವೈಕ್ಯತೆ ಸಾರುತ್ತಲೇ ಪ್ರಚಂಡ ಬಹುಮತಗಳಿಸಿ ಪ್ರಧಾನಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಜಿ. ಅವರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಂತ್ರ ಜಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಮೋದಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಎಂದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಬಿಂಬಿಸುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಖಂಡನೀಯ.

ಯಾಕೆ, ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ದೇಶಾಭಿವೃದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬೇಡವೇ…ನಾವು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ, ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಭಾರತ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗ ಬಹುದೆಂಬುದು ಅವರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವುದೇ ಅಲ್ಲವೇ…?  ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಸುದ್ಧಿ ಮಾರುವ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಪ್ರಸಾರ ಹೆಚ್ಚಿಸುವ ಚಾನೆಲ್ ಗಳಿಗೆ ಟಿಆರ್‍ ಪಿ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹುನ್ನಾರವೇ ಮೇಲಾಗಬಾರದಲ್ಲವೇ… ಯಾಕೋ ಬಹುತೇಕ ಚಾನೆಲ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಪೈಪೋಟಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲವೇ?  ಯಾಕೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪಕ್ಷದ ಮಖವಾಣಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.  ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತ ದಿ|| ಖಾದ್ರಿ ಶಾಮಣ್ಣ ತಮ್ಮ ಸಂಪಾದಕಿಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಥೆಯಿಂದ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತೆಂದೆರೆ, “ ಈ ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯ ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಮಂದಿಯ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿದೆ”. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಈ ಹಿಡಿಯಷ್ಟು ಮಂದಿ ಯಾರು? ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿರುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೇ? ಬಂಡವಾಳ ಶಾಹಿಗಳೇ?

ಅವರಿಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ನಮ್ಮ ದೇಶಾಭಿವೃದ್ಧಿಯಾಗುವುದೂ ಅವರೂ ಇಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿ ವ್ಯಾಪಾರ ವಹಿವಾಹಿಟಿನಲ್ಲಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದಲೇ ದೇಶ ಬೆಳೆಸುವುದು ಬೇಡವೇ? ಹೊರದೇಶಗಳಿಗೆ ನಾವು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದರಿಂದ ನಮ್ಮ ನಿರುದ್ಯೋಗ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿ ಪರಿಹಾರವೂ ಅನೇಕ ವಿಧದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದಲ್ಲವೇ… ಐಟಿ ಬಿಟ ಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಶಕ್ಕೆ ಬರುವ ಮುನ್ನ ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೇ ಜೋತು ಬಿದ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿತ್ತು ನಮ್ಮ ಯುವಕರು.  ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದರೆ ಖಂಡಿತ ದುಡಿಮೆ ನಾಲ್ಕು ಸಂಪಾದನೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ಗಳಿಸಲೂ ಬಹುದು ಒಳ್ಳೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲೇ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲವೇ…?

ರಾಜಕೀಯವೆಂದರೇನೆ ಪರಸ್ಪರರಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಪಕ್ಷಪಾತ ಧೋರಣೆ ಹುಡುಕುವುದೂ ದಡ್ಡತನವೇ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ ಮಹಾಜನತೆಗೆ ಇದು ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲ…  ಬಡವನಿಗೆ ಸತ್ತಮೇಲೆ ಪಿಂಚಣಿ ಸಿಗುವ ತಬರನ ಕಥಗಳ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಗಬೇಕು.

ಕಳೆದ ಹಿಂದಿನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಸುದೀರ್ಘಕಾಲ ದೇಶಾಡಳಿತ ನಡೆಸಿದ ಪಕ್ಷವೇ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪತಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ್ದು ಮತ್ತು ಬಹುಕೋಟಿ ಹಗರಣಗಳ ವಾರಸುದಾರರೂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರುವಂತಾದುದು ಒಂದು ಮಹತ್ ಸಾಧನೆಯೇ ಎಂದು ಜಗಜ್ಜನಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಹಾಗೆ ದಶಕಗಳೇ ಪ್ರಬಲವೆನಿಸಿದ್ದ ಪಕ್ಷ ಇಂದಿಗೆ ಪೂರ್ಣ ನೆಲ ಕಚ್ಚಿದ್ದು ದೇಶದ ಮಹಾಜನತೆಯ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪದಿಂದಲೇ. ಅಂದಮೇಲೆ  ಇದೀಗ ಆ ಪಕ್ಷವೇ ವಿರೋಧವಲ್ಲದ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವಾಗಿರುವುದಲ್ಲದೇ, ಆ ಪಕ್ಷವೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಮತ್ತಿತರೆ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ದೇಶಾಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇದ್ದರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ವೈಶಮ್ಯವೇನೆ ಇರಲಿ ಮರೆತು, ಮೋದಿಯವರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ವೃಥಾ ಕೆಟ್ಟ ಟೀಕೆಗಳಿಂದ ನಿಂದಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅವರ ಆಡಳಿತ ವೈಖರಿ ಏನಿದ್ದೀತೆಂದು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದಲೇ ಮುಂದಿನ ಐದು ವರುಷಗಳೇ ಕಾದು ನೋಡಬಹುದಲ್ಲವೇ? ಯಾಕೆಂದರೆ, ನಿಂದಕರಿರಬೇಕು ನಿಜ. ನಿಂದನೆಯಲ್ಲೂ ನೀತಿ ಎಂಬುದಿರುತ್ತದೆ. ಅದೂ ನೀಚತನ ವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಇದ್ದಬದ್ದ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಗೌರವಗಳೂ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ನಡಯುತ್ತದೆ ತಮ್ಮ ಬಲವೇ ಬಲ ಎಂದು ಮೆರೆದದ್ದು ಸಾಕಲ್ಲವೇ…? ಇಲ್ಲವಾದರೆ, “ತನ್ನೊಳಗಣ ಕಿಚ್ಚು ತನ್ನ ಸುಟ್ಟಲ್ಲದೇ… ಎಂಬಂತೇ ಆಗುವುದು ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಸತ್ಯ.

`ಭಾವೈಕ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಸರ್ವಜನಾಂಗಗಳೂ ಒಂದಾಗುವುದೂ ಮತ್ತು ಮಾನವತಾವಾದವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವುದೆಂದರೆ ಅದು  ಖಂಡಿತ ಭ್ರಮೆಯಾಗಲಾರದು… ದೇಶದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿದಂತೆಲ್ಲ ಅವಿದ್ಯಾವಂತರೂ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಕೊಳ್ಳವ ಹಾಗೆ ವಿದ್ಯಾವಂತರಲ್ಲಿ ಸತ್ವಶಾಲಿ ಯವಶಕ್ತಿಯೇ ಅಡಗಿದೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ದಿನೇ ದಿನೇ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಗೂ ಕಡಿಮೆ ಏನಿಲ್ಲ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ  ನಮ್ಮ ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರುಷಗಳಿಂದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಲ್ಲೂ ಒಡಮೂಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುಧು  ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿ ದೇಶ ಕಟ್ಟಲು ಉತ್ಸಾಹಿಗಳಾಗಿರುವ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ನಿಚ್ಛಳವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದೆ, ನಮ್ಮದೇಶ ಮುಂದುವರೆಯುವುದು ಅವರಿಗಿಂತ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗುವುದು ಅಮೇರಿಕಾಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಊರೂಗೋಲಾಗಿರುವ ಪಾಕ್ ಗೆ, ಹಾಗೂ ಚೀನಾಕ್ಕೆ ಬೆಡದಿರಬಹುದು

ಆದರೇನು! ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಸುಧಾರಣೆ ಕಾಣುತ್ತದೆಂಬ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಜನತೆಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಹುಸಿ ಮಾಡುವುದು ಯಾವ ದುಷ್ಟಶಕ್ತಿಗಳಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆಂದರೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಾಗಲಾರದು. ಬರಡು ನೆಲ ಹಸನಾದುದಿದೆ ಕೊನರು ಚಿಗುರೊಡೆದು ಹಸಿರಾದುದೂ ಇದೆಯಲ್ಲ… ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ದೇಶ ಕಟ್ಟಬಲ್ಲರೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅನಿವಾಸಿ ಭಾರತೀಯರು ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿಂದ ಮಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿರುವಾಗ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು..? ಅಂತಹ ಉತ್ತರ ವಿದೇಶೀ ನೆಲದಲ್ಲಿ  ಪಡೆದ ಭರತಮಾತೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯಳೇ ಸರಿ.

ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರ ಕವಿ ಕುವೆಂಪು ಅವರ “ಜೈ ಭಾರತ ಜನನಿಯ ತನುಜಾತೆ….’ ಗೀತೆಯ ಸಾಲುಗಳಿವು.
ಸರ್ವಜನಾಂಗದ ಶಾಂತಿಯ ತೋಟ
ರಸಿಕರ ಕಂಗಳ ಸೆಳೆಯುವ ನೋಟ
ಹಿಂದೂ ಕ್ರೈಸ್ತ ಮುಸಲ್ಮಾನ
ಪಾರಸಿಕ ಜೈನರುದ್ಯಾನ
ಜನಕನ ಹೋಲುವ ದೊರೆಗಳ ಧಾಮ

ಜೈ ಭಾರತ ಜನನಿಯ ತನುಜಾತೆ
ಜಯ ಹೇ ಕರ್ನಾಟಕ ಮಾತೆ|……

ಜಯ ಜಯ ಜಯ ಹೇ ಭಾರತ ಮಾತೆ…

ನಮ್ಮದು ಹೈಟೆಕ್ ರಾಜ್ಯ ಲೋಟೆಕ್ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು!


ನಮ್ಮದು ಸಿಲಿಕಾನ್ ವ್ಯಾಲಿ, ಐಟಿ ನಗರ ಬೆಂಗಳೂರು ಎಂದು  ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಷ್ಟೇ.. ಸಂಪುಟದ  ಕೆಲವು ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಇ-ಮೇಲ್  ಬಳಸುವುದೇ ಗೋತ್ತಿಲ್ಲವಂತೆ!. ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಿಂದುಳಿದವರು….

ನಮ್ಮ ಪ್ರಭುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಚುನಾವಣೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಹೈಟೆಕ್ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. ಯುವ ಮತದಾರರನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಮತ್ತು ಟ್ಟಿಟ್ಟರ್‍ ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವ ಇವರುಗಳು ಗದ್ದುಗೆ ಗೇರಿದ ಮೇಲೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲ ತಾಣಗಳ ಖಾತೆಗಳನ್ನು ತಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಹೈಟೆಕ್ ಸಿಟಿ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರು ಇವರುಗಳಿಂದಾಗಿ ನಾಚಿಕೆ ಪಡುವಂತಾಗಿದೆ. ನಮಮ ರೈತರು ಮತ್ತು ದಲಿತರಲ್ಲೂ ಇ-ಮೇಲ್ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವವರಿದ್ದಾರೆ.  ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಇಂಥ ಸಚಿವವರು ಕಲಿಯುವುದಿದೆ.

ನೆರೆಯ ರಾಜ್ಯದ ಚಂದ್ರಬಾಬು ನಾಯ್ಡು ಇ-ಸಂಪುಟ ಸಭೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ.   ಸಚಿವರ ಕೈಲಿ ಐಪ್ಯಾಡ್ ಅಥವಾ ನೋಡಿದವರೇ ಇಲ್ಲ! ನಮ್ಮವರ  ಐಟಿ ಅಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಏನನ್ನಬೇಕು..? ಅವರುಗಳು ಎಸ್ .ಎಮ್ ಎಸ್ ಓದಿಬಿಟ್ಟರೆ ಅದೇ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿ ಸಂಗತಿ!

ಒಬ್ಬ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ ತಮ್ಮ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆಯಂತೆಯೇ ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ಸಂದೇಶ ಬೀರಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಲ್ಲವೇ…?


Dr Ananthamurthy copyಒಬ್ಬ  ವಿಶ್ವಾತ ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ ತಮ್ಮ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆಯಂತೆಯೇ ತಮ್ಮ ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ನೀಡಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ತಾವು ಬದುಕಿರುವಾಗ ಜೀವಿತದುದಕ್ಕೂ ನಂಬಿಕೊಂಡ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ತಾವೇ ಗೌರವ ತಂದುಕೊಟ್ಟು ವಿಶ್ವವೇ ತಲೆದೂಗುವಂತೆ  ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳೆಷ್ಟಿಲ್ಲ! ಗಾಂಧೀಜಿಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ-  ಜೀವಿತದುದ್ದಕ್ಕೂ ರಾಮ ಮಂತ್ರವನ್ನೇ ಜಪಿಸುತ್ತಲಿದ್ದವರು ಗೋಡ್ಸೆ ಹೊಡೆದಾಗ “ಹಾಯ್ ! ರಾಮ್” ಎಂದು ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದು ತಮ್ಮ ದೈವಿಕ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆ ಮೆರೆದರು.  ಶ್ರೀಯುತ ಡಾ. ಯು.ಆರ‍್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರು “ರಾಮ ಅಯ್ಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಗೋಡ್ಸೆ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದಾಗ ಗಾಂಧೀಜಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ; ಕನ್ನಡ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ…,

ಇದೇ ಕೊಂಡಿ ಹೊಸಬೆಳಕು; ಹೊಸತಿರುವು –  “ಅವಿಶ್ರಾಂತ ಚಿಂತಕ”..ನೋಡಿ

ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕತ ಸಾಹಿತಿ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರೂ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತರೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ ಅಲವೇ..? ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಸಾವಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅವರದೇ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆಗೆ ಬದ್ದರಾಗಿ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತಾರೆಂದೇ ನೀರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನೂ ಕೂಡ ಊಟಮಾಡದೇ ಕಾತರನಾಗಿ ಟಿ.ವಿ. ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಘೋರ ನಿರಾಶೆಯೇ ಕಾದಿತ್ತು! (ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಅವರು ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೊಂಡ ವಿಚಾರಗಳು-ತತ್ವಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದವನು. ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಾಗಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳೇನೆ ಇದ್ದರೂ ಗೌರವಿಸಬೇಕಲ್ಲ…). “ಮನುಷ್ಯನ ಹುಟ್ಟು ತಿಳಿಸುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅವನ ಸಾವು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಪಾಠ ದೊಡ್ಡದು’ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವಿಶ್ರಾಂತ ಚಿಂತಕರೇ ಆಗಿದ್ದು ಸಾವಿನ ಅಂತಿಮ ದಿನ/ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೂ ದೇಶ ಹಾಗಿರಬೇಕು ಹೀಗಿರಬೇಕು” ಎಂದೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಎಂದೇ ಪತ್ರಿಕಾ ವರದಿಗಳಲ್ಲಿದೆ…!

ತಮ್ಮ ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಕಾದಂಬರಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ದಿಂದಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಖ್ಯಾತಿ ಹಾಗೂ ವಿವಾಸ್ವದ ಸಾಹಿತಿ ಎನಿಸಿದವರು ವೈದಿಕ ಧರ್ಮವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಹಿಂದೂಗಳ ಆಗ್ರಹಕ್ಕೆ ತುಪ್ಪ ಎರೆದರು. ಹಾಗಿರುವಾಗ ತಾವು ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೇ ತಮ್ಮದೇ ಶವ “ಸಂಸ್ಕಾರ” ಹೇಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಹೇಳದೇ ಹೋದದ್ದು ವಿಪರ್ಯಾಸವೆ; ಬೃಹತ್ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆ. ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಘೋರ ನಿರಾಶೆಯೇ. ಆತ್ಮ ವಂಚನೆಯೇ (ಕ್ಷಮಿಸಿ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲವೇಂದೇ  ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆನೆಂದೇ ಹೇಳಲೇ..? ನನ್ಣಂಥವರಿಗೂ ತೀರಾ ವಿಷಾದನೀಯವೇ…)

 ನಾಗರಾಜರಾಯರು (ಕನ್ನಡ ಒನ್ ಇಂಡಿಯಾ. ಕಾಂ) ಹೇಳಿದಂತೆ ಅವರ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ತಗುಲಿದ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನೂ ಈಗಲಾದರೂ ಅವರ ಕುಟುಂದವರು ಭರಿಸಿದರೆ ಅವರು ನಂಬಿಕೊಂಡ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಹೇಗಾದೀತು…?  ಬದುಕಿನ ಲಾಜಿಕ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅತಿ ದೊಡ್ಡದು.  ನೋಡಿ, ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರದೊಂದಿಗೇ ಅವರು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ತತ್ವಗಳೂ ಭಸ್ಮವಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ ಎಂದರೆ…. ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ನೋವಾಗಿದೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನೋವುಂಟು ಮಾಡಲಾರೆ.

ಸರ್ಕಾರದ ಖರ್ಚಿನ ಬಾಬ್ತಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರವಿದ್ದರೂ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಒಂದುದಶಕದಷ್ಟು ಕಾಲ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಖರ್ಚು ಭರಿಸಿತ್ತು ಅಲ್ಲವೇ..?  ಅದು ಸರ್ಕಾರ ಗಣ್ಯರಿಗೆ ಮಾಡ ಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರತೆಯೇ. ಹಾಗೆ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಭತ್ಯ ಭರಿಸಿರುವ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ೫೦ ಕೇಜಿ ಶ್ರೀಗಂಧ, ೨೦ ಕೆಜಿ, ತುಪ್ಪ ಇತ್ಯಾದಿ ಸಂಸ್ಕಾರದ ವೆಚ್ಚಗಳೆಲ್ಲ ಯಾತರ ಲೆಕ್ಕ…? ಕೋಮುವಾದಿಯಲ್ಲದ ( ಇದು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅತೀ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪದ ಅಲ್ಲವೇ… ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶವೇ ಜ್ಯಾತ್ಯಾತೀತ ದೇಶ…! ) ಆಗಿಹೋದ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳೆಷ್ಟೋ ಪ್ರವಾಹ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಹರಿವ ನದಿ ತಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗಂಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆಗೂ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಹಳಷ್ಟಿವೆಯಲ್ಲ…! ಅವು ಮಾತ್ರ ಏಕೋ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಯಾಗದೇನೆ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ! ಯಾಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮದು ಜ್ಯಾತ್ಯಾತೀ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂಬುದು ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ “ಋಜುವಾತು” ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಅದೇ ಅಲಿಖಿತ ಕಾನೂನು ಅಲ್ಲವೇ..?

ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು  ಪ್ರಶ್ನೆಮಾಡದೇ …ಅವರ ಸಾವಿನೊಂದಿಗೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡೋಣ.  ದಿವಂಗತರಾದವರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಬೇಕು…? ಅವರ ಮಾತು ನಡೆದುಕೊಂಡ ಕೃತಿಯಂತೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತದಲ್ಲವೆ….?
ಯಾಕೆಂದರೆ, “ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅವರವರ ವೇಷದಲಿ…” ಎಂಬಂತೆಯೇ  ಸಾಹಿತಿಯೇ ಆಗಲಿ, ಸಂನ್ಯಾಸಿಯೇ ಆಗಿರಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯೇ.  (ಅದು ಆತ್ಮವಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡರೇನು) ತನ್ನದೇ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ತಾನೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲ… ಅದಕ್ಕೇ ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾಗಲಿ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಲಿ ಹೊಣೆಯಲ್ಲ; ಸಂಕಟ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಅನ್ನಿಸಿಕೆ.

“ಚಿಂತನೆ ಮುಗಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಅವಿಶ್ರಾಂತ ಚಿಂತಕ”  ಎಂಬ ಕೆಳಗಿನ ಕೊಂಡಿ  ನೋಡಿ

ಒಬ್ಬ ಅವಿಶ್ರಾಂತ “ಮಹಾನ್ ಚಿಂತಕ”ನ ಅಂತಿಮ ವಿದಾಯ.


ananthamurthyನಿನ್ನೆ (22, ಆಗಸ್ಟ್ 2014) ಡಾ.ಯು.ಆರ್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ನಿಧನ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿದೆವು. ಸುಂದರ ಪುರುಷ. ಧೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಛಾಪು  ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಪಡೆದು ಬಂದದ್ದೇ  ಇರಬೇಕು. ಕುವೆಂಪು, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್, ಪುತಿನ. ಕೆ.ಎಸ್.ನ. ಅವರ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತಿಗಳೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಂತಿದ್ದವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಅರಿಯದ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳಲು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೆಮ್ಮೆಯೇ. ಅವರುಗಳ ನಿಧನದ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ದುಗುಡ ನಮಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ತೀವ್ರ ಸಂತಾಪದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ ದುಃಖ ದುಗುಡ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತೆಂದರೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಾಗಲಾರದು…

ಆದರೆ, ಕುವೆಂಪು, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ಅವರಂತೇ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕೃತರೂ ಆದ ಡಾ.ಯು.ಆರ್ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಸಾವು ನನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಆಂತರ್ಯಕ್ಕೆ ತಟ್ಟದೇ ಹೋಯಿತೆಂದು ಹೇಳಿದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದಲ್ಲ… ಅದು ಅವರದೇ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಂದಾಗಿ ವಿವಾದಾಸ್ಪದ, ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ಹಾಗೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿಚಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪರಿಣಾಮವೋ ಅಥವಾ  ಬರಬರುತ್ತ ಬದಲಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಪ್ರಭಾವವೇ ಅವರ ಮೇಲಾದುದರ ಪರಿಣಾಮವೋ ಏನೋ…

ಡಾ.ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ಹೇಳಿರುವರೆಂಬ ಒಂದು ಮಾತು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ- “ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗಿಂತಲೂ ನಾನು ಬದುಕಿದ ರೀತಿ ನೋಡಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ.

ಡಾ.ಮಾಸ್ತಿವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ಯರು ಪತ್ರಕರ್ತರೇ ಆಗಲಿ, ಯಾವ ವಿಚಾರವಾದಿಗಳೆಂಬ ಎಡಪಂಥೀಯರೇ ಇರಲಿ,ಮಾಸ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ದೇವರಲ್ಲಿದ್ದ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ  ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, “ನೀವು ಯಾವುದು ಕಾಕತಾಳೀಯ ಎನ್ನುತ್ತೀರೋ, ಯಾವುದೂ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಎನ್ನೂತ್ತೀರೋ ಅವುಗಳ ವಿನ್ಯಾಸದ ಫಲವೇ ದೇವರು” ಎಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ನುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಲ್ಲಿಯೇ ರಷ್ಯಾ ಕ್ರಾಂತಿಯಾದದ್ದು ಘೋರ ಅಪರಾದವೆಂದು ಚಿರ್ಚಿಸುತ್ತ ಅಪ್ಪನ ಎಂಜಲ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಹೊಡೆತ ತಿಂದು, ತಾನು ತನ್ನದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚಿಂತಕ ಎಂಬ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟವರು. ಬಿಂಬ ಬಿಂಬೋಸ್ಮಿ(ನಾನು ಬಿಂಬ. ನೀನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬ) ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದೆಂದರೆ ಬದುಕಿನಷ್ಟೇ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ. ಕಡೆಯವರೆಗೂ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಬದುಕಿನ ಪ್ರೀತಿ ಅಷ್ಟೇ ಅನನ್ಯ ಅಷ್ಟೇ  ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾದದ್ದು.

“ಮೌನಿ” ಅವರ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಆದರೇನು! ಬರಹದಷ್ಟೇ ಮಾತೂ ಕೂಡ ನನ್ನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಧ್ಯಮ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಬರವಣಿಗೆಗಿಂತಲೂ ಮಾತು ತಟ್ಟನೆ ಸಿಡಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಅಂತಿಮ ದಿನಗಳಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿದ ಇತ್ತೀಚೆನ ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿವಾದಾಸ್ಪದ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಸಮಸ್ಯಾತ್ಮಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅವರೇ ಒಂದು ಬೃಹತ್ “ಪ್ರಶ್ನೆ” ಯಾಗಿದ್ದರು. (“ಪ್ರಶ್ನೆ” ಎಂಬುದೂ ಅವರದೇ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೊಂದು) ಪ್ರಾಯಶಃ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕೃತರಾದ ಬಳಿಕ, ತಮ್ಮನ್ನು  ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಹರಿಕಾರ ಮತ್ತು ಚಿಂತಕ ಜ್ಯಾತ್ಯಾತೀತ ಪ್ರತಿಪಾದಕ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಎಡವಿದರೇನೋ… ಹಾಗೆ  ಇದ್ದರೇನೆ ಪ್ರಗತಿಪರ ಸಾಹಿತಿ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದೂ, ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಲು ಸರ್ಕಾರದ ಬೆಂಬಲವೂ ಇರಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅವರದೇ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ “ಋಜುವಾತು” (ಅದು ಅವರೇ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಸಿಕ ಪತ್ರಿಕೆ “ಋಜುವಾತು”) ಮಾಡಿದ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರುಷಗಳಿಂದೀಚೆಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತರಾದಾಗ ತಾವು ಬಿಂಬವಾಗಿ ಆಡಳಿತಾರೂಢಪಕ್ಷವೇ ಬಿಂಬೋಸ್ಮಿಯಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲ.

ಯು.ಆರ್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಅವರು ಸಾಹಿತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೇ ಅವರ ಮೊದಲ ರಚನೆಯಾಗಿ ಬಂದ  ವಿವಾದಾಸ್ಪದ ಕಾದಂಬರಿಯಾದ “ಸಂಸ್ಕಾರ” ದಿಂದ.  ಜೀವಿತದುದ್ದಕ್ಕೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ತಮ್ಮದೇ ಮಾತುಗಳಿಂದ ವಿವಾದಗ್ರಸ್ಥರಾಗಿ ವಿಚಿತ್ರ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವರು.
ಒಮ್ಮೆ ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಾಂತ “ತರಂಗ (೧೯-೦೨-೧೯೯೫) ವಾರಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, “ಕ್ರಿಸ್ತ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಮಹಮ್ಮದ್ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ. ರಾಮ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ಶ್ರೀರಾಮ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಲ್ಲ. ಗೋಡ್ಸೆ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದಾಗ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಬಾಯಿಂದ” ಎಂದು ನಕ್ಕು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದ್ದರು.
ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ “ಸಂಸ್ಕಾರ” ದ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕಾಚಾರ್ಯರಾಗಿದ್ದ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಅನಂತದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲು  ಅಗ್ನಿ ಸಂಸ್ಕಾರವೇ ಆಗಬೇಕಾಯಿತು. 

ಅಂತೂ ಒಬ್ಬ ಅವಿಶ್ರಾಂತ(ಅಶಾಂತ) “ಮಹಾನ್ ಚಿಂತಕ” ತನ್ನದೇ ಚಿಂತನೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮ ಹಾಕಿ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನದೊಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ- “ಒಂದು ಹುಟ್ಟು ಹೇಳುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಸಾವು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಪಾಠ ದೊಡ್ಡದು”

ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ಕನ್ನಡ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕಕ್ಕೇ ಡಾ.ಯು.ಆರ‍್. ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ತಮ್ಮದೇ ಕೃತಿ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ಅವರದೇ ಘನತೆವೆತ್ತ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿರುವುದೂ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವೇ ಅಲ್ಲವೇ…?

ಇತ್ತೀಚೆನ ಪೋಸ್ಟ್  ಕೊಂಡಿ ಕೆಳಗಿದೆ ನೋಡಿ

ಆತ್ಮಬಲದಿಂದಲೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರ ನಿರ್ಮಾಣ


"My life is my message"
“My life is my message”

ಅಕ್ಟೋಬರ್ ೨,   ಗಾಂಧಿ ಜಯಂತಿ, ಪ್ರತಿವರುಷದಂತೆ ಈಗ ಮತ್ತೆ ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ನೆನಪು.  ಈ ಭಾನುವಾರ ಕನ್ನಡದ ಕೆಲವು ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯ ವಾರದ ಪುರವಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಲೇಖನಗಳು ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀಜಿ ಇಂದಿಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ ಎಂದೇ ಭಾವಿಸಿದವರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ  ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಪಕಟವಾದ ಈ ವಿಶೇಷ ಲೇಖನಗಳು ವಿವಿಧ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಾಂಧಿ ತತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಆ ಲೇಖನಗಳ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವಿದು-

  • ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಭಾರತದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆ ಯಾವುದೆಂದು ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದರೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಅನುಮಾನಿಸದೆ ಹೇಳಿಬಿಡಬಹುದು- “ಮಹಾತ್ಮ ಗಾಂಧಿ” ಎಂದು.
  • ಗಾಂಧೀಜಿಯವರಿಗೆ ಸತ್ಯ ದೇವರಷ್ಟೇ ವಾಸ್ತವ. ದೇವರಷ್ಟೇ ಸರ್ವಶಕ್ತಿಯುತ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಸತ್ಯವೇ ದೇವರು. ಏಕೆಂದರೆ, ಜಗತ್ತು ನಿಂತಿರುವುದೇ ಸತ್ಯದ ಅಡಿಗಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ.
  • ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಯಾವುವು…?

ಲಂಡನ್ ಗೆ ಹೋಗುವವರೆಗೂ ಅವರು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯನ್ನು ಓದಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಎಡ್ವಿನ್ ಅರ್ನಾಲ್ಡ್ ರ “ ದಿವ್ಯಗೀತ” ( Song Celestial) ಕೃತಿಯ ಮೂಲಕ ಪರಿಚಯವಾದ ಇಬ್ಬರು ಥಿಯೋಫಿಸ್ಟರಿಂದ ಗಾಂಧೀಜಿ ಗೀತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದರು. ತಾವು ಇದುವರೆಗೂ ಅದನ್ನು ಓದದೇ ಇದ್ದುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ಮುಂದೆ ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ಭಗವದ್ಗೀತೆ ಅವರಿಗೆ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ಗ್ರಂಥವಾಯಿತು. ಗುಜರಾತಿಯಲ್ಲಿ ಗೀತೆಯನ್ನು ಬರೆದರು. ಅವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದ ಇತರ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದವು- ರಸ್ಕಿನ್ ನ Unto this last, ಅದನ್ನು ಗುಜರಾತಿಗೆ ಅನುವಾದಿಸಿ “ಸರ್ವೋದಯ’ ಎಂದು ಹೆಸರಿಟ್ಟರು.  ಅವರು ಸೆರೆಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಥೇರೋವಿನ Civil Disobedience ಓದಿದರು. ಅದನ್ನು ಅವರು ’ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ” ಎಂದು ಕರೆದರು. ಟಾಲ್ ಸ್ಟಾಯ್, ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಠಾಗೋರ್ ಅವರ ಮೇಲೆ ಗಾಢವಾದ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದರು.

-ಹೀಗೆ ಓದಿನಿಂದ ಗಾಂಧೀಜಿ ತಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರು.

  • ಗಾಂಧೀಜಿ ಉಪ್ಪಿನ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಕೈಗೊಂಡಾಗ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಅಧಿಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಸುದ್ದಿಯಾಯಿತು. ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ಟೈಮ್ಸ್ ಪತ್ರಿಕೆ- “ಬ್ರಿಟನ್ ಅಮೆರಿಕವನ್ನು ಚಹದಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಭಾರತವನ್ನು ಉಪ್ಪಿನಿಂದ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ’ ಎಂದು ಬರೆಯಿತು.
  • ಗಾಂಧೀಜಿ ತಮ್ಮ ಭಾಷಣಗಳಲ್ಲಿ”ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ’ ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಬಳಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ  ’ಸ್ವರಾಜ್ಯ ’ಎಂದು ಬಳಸಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚು. ಗೋಪಾಲ ಕೃಷ್ಣ ಗೋಖಲೆ ಸ್ವರಾಜ್ಯ ನಮ್ಮ ಜನ್ಮಸಿದ್ಧ ಹಕ್ಕು ಎಂದಿದ್ದರು.

-ಇಂದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ವಿರುವುದು ಯಾರಿಗೆ…? ಸ್ವರಾಜ್ಯವಷ್ಟೇ ಆಗಿರುವುದು ಪ್ರಜೆಗಳಿಗೆ….?  ಈ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಉತ್ತರ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಅನುರಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಏನೂ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಾಗಲಾರದು.

-ಪರಕೀಯರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಿಂದ, ದಾಸ್ಯದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆತಿದೆ. ಆದರೆ, ಅಂದು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ದು ತಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತಗೊಳಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಫಲರಾದರು.

-ಇಂದು ನಮ್ಮ ದೇಶದೊಳಗೇ ನಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತಿನ ಸೂರೆಹೊಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ…? ತಿಳಿಯದವರೇನಲ್ಲ ಭಾರತೀಯರು.

  •  ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿದ್ದಲ್ಲ. ಇಂದು ಜನರ ಬದುಕು ಹಸನಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಮಾತು ಎಲ್ಲ ವರ್ಗಗಳಿಂದಲೂ ಕೇಳಬರುತ್ತಿದೆ.
  • ಗಾಂಧಿ ತತ್ವದ ಪ್ರಕಾರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರ ಆಗಿರುವ ಪ್ರಗತಿ ಅಭಿವೃದ್ದಿ ಏನೂ ಅಲ್ಲ..
  • ಗಾಂಧೀಜಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕನಸಿನ ಭಾರತ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ರಾಷ್ಟ್ರದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಆತ್ಮ ಸಂಯಮದ ಒಟ್ಟು ಮೊತ್ತವೇ ಸ್ವರಾಜ್ಯ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದ್ದು ಈ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ತಾವೇ ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.
  • ರಾಷ್ಟ್ರ ಪುನರ್ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಬೇಕಾದದ್ದು ಯಂತ್ರಗಳು, ಕಟ್ಟಡಗಳು, ಮತ್ತು ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲಲ್ಲ. ಜನರ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೇ.-
  • ಇಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನ  ಪ್ರಗತಿಯನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಮಾಪನಗಳು ಯಾವುವು? ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನು ಪಡೆಯುವ ಅಂಕಗಳು. ಸಾಹಿತಿ ಕಲಾವಿದರಾದರೆ ಅವರ ಕೀರ್ತಿ,  ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಾದರೆ ಅವರ ಅಧಿಕಾರ, ಅಧಿಕಾರಿವರ್ಗವಾದರೆ ಅವರ ಪದೋನ್ನತಿ, ವ್ಯಾಪಾರೋದ್ಯಮಿಗಳಾದರೆ ಅವರು ಗಳಿಸುವ ಲಾಭ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಾದರೆ ನಿತ್ಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೊಂದಿರುವ ಭೋಗ-ವಿಲಾಸ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳ ಪಟ್ಟಿ, ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಭೌತಿಕ ಗಳಿಕೆಯೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ! ಇದು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯೇ ಅಲ್ಲ ಅನ್ನುತ್ತದೆ ಗಾಂಧಿ ತತ್ವ.”
  • ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅಂತಃಸತ್ವದ ಗಟ್ಟಿತನವೇ ಆತನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಸಂಕೇತ’ ಎನ್ನುವುದು ಗಾಂಧಿಯ ಮತ. ಶಸ್ತ್ರ ಹಿಡಿಯುವ ದೇಹದಲ್ಲಿ ತಾಕತ್ತಿದ್ದೂ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ…? ಅಂಥ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೇನು? ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ರಗಳಿದ್ದೇನು ಪ್ರಯೋಜನ..?
  • ಯಾರು ಆತ್ಮಬಲ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೋ ಅವರು  ಮಾನಸಿಕ ದೌರ್ಬಲ್ಯದ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
  • ಜವಹರಲಾಲ ನೆಹರು ಅವರ ಮಾನಸಿಕ ದೌರ್ಬಲ್ಯದಿಂದ ಕಾಶ್ಮೀರ ಶಾಶ್ವತ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು.
  • ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದಾಳಿಗಳನ್ನೂ ಹಿಂಸೆ, ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆತ್ಮಬಲ ಇರುವವರು ಕೇಂದ್ರ ಸರಕಾರದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಉದ್ಗಾರ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನ ಹೃದಯದ ಮಾತೇ ಸರಿ.
  • ಹೀಗೆ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಾಗಲಿ, ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಆತ್ಮಬಲವೇ ಪ್ರಾಧಾನ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಗಾಂಧೀಜಿಯವರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಆತ್ಮಬಲ ಸಂವರ್ಧನೆ, ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆ ಈ ೬೬ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿದ್ದೇವೆಯೇ…? ಅಥವಾ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಬೆಳೆಸಿದ್ದೇವೆಯೇ…?

–      ಬಡ ರೈತನಿಂದ ಹಿಡಿದು ವಿದ್ಯಾಂತರಾಗಿ ಸಾವಿರಾರು ರೂ. ಸಂಪಾದಿಸುವ ಯುವಕರ ಯುವತಿಯರಲ್ಲೂ ನಿರಾಶೆ ಹತಾಶೆಗಳಿಂದ  ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಗೆ ಶರಣಾಗುವವರನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಪಾಶ್ವಾತ್ಯರ ಸ್ವಚ್ಛಂಧ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಅನುಕರಣೆಯಿಂದಾಗಿ, ನಮ್ಮ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುವ ಸತ್ಯದರ್ಶನ ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಕಾಲಿಕ ಜೀವನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನೇ ಕಡೆಗಣಿಸುವಂಥ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದೂ, ತಾವು ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದೇವೆಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು ಬೀಗುವವರನ್ನು ಯುವಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿರುವುದು ತೀರಾ ವಿಷಾದನೀಯವೇ…

–      ಗಾಂಧೀಜಯಂತಿಯ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲವೇ…?

ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ನೋಡಿ, ಗುರು ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಮೀರಿಸಿದರೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬಾರದೇಕೆ…?


ಮಗ ತಂದೆಯನ್ನು ಮೀರಿಸಿ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆದರೆ ತಂದೆಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ.

ಗುರು ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಮೀರಿಸಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರೆ ಗುರು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕು.

ಪ್ರಸ್ತುತ ರಾಜಕೀಯ ವಿದ್ಯಮಾನ ನೋಡಿದಿರಾ… ಗುರು ಅಡ್ವಾಣಿಯವರು ತಾವು ಬೆಳೆಸಿದ ಶಿಷ್ಯ ತಮ್ಮನ್ನು ಮೀರಿಸಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಕಂಡರೆ ಸಹಿಸಲಾರರು…. ಇನ್ನು ಟಿ.ವಿ. ಮಾಧ್ಯಮ[TV9]  ತೀರ್ಪು ನಿಡಿದಂತೆ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, “ಮೋದಿ ವಲ್ಲಭಾಯ್ ಪಟೇಲರಿಗೆ ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ದೊಡ್ಡದಾದ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ Stature of Unity ಎಂದು ಹೆಸರು. ಮೋದಿ ಪಟೇಲರಂತೆ  ಭಾರತೀಯರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿ ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಗೆಲ್ಲ ಲು ಹೋರಟಿರುವುದು ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವುದಕ್ಕಾಗಿ, ಗೆದ್ದರೆ ವಲ್ಲಭಾಯ್ ಪಟೇಲರಂತೆ ಪ್ರಾಧಾನಿ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಡ್ವಾನಿಯವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ..”

ಆದರೇನು! ಅಂದು ವಲ್ಲಭಾಯ್ ಪಟೇಲರೂ ಯುವ ನಾಯಕ ನೆಹರುಗಿಂತ ವಯಸ್ಕರಾಗಿದ್ದರು, ದೇಶವನ್ನು ಮುನ್ನೆಡಸಲು ನೆಹರು ಸಮರ್ಥ ಯುವ ನಾಯಕನೆಂದೇ ತಾವು ಪ್ರಧಾನಿ ಪಟ್ಟ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆನ್ನಬೇಕು.  ಇಂದು ಯುವ ನಾಯಕ ಮೋದಿ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ದೇಶಭಾಂದವರನ್ನೆಲ್ಲ ಒಂದು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಜತ್ಯಾತೀತವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿಸಿ ತಾವು ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷ ಕೋಮು ವಾದಿಗಳಲ್ಲವೆಂದು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಲು ಹೊರಟರೆ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲವಲ್ಲ…!

ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಗುರು ಅಡ್ವಾಣಿಯವರು ಪಕ್ಷಕಟ್ಟಲು ಶ್ರಮಪಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಅವರನ್ನು ಮೀರಿಸುವಂತೆ ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿರುವ ಮೋದಿ ದೇಶಕಟ್ಟಲು ಹೊರಟರೆ ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯನ ಹಿರಿಮೆ ಕಂಡು ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕಲ್ಲದೇ  ಅಡ್ಡಗಾಲು ಹಾಕುವುದೇಕೆ…..

ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ವಿದ್ಯಾಮಾನ-ಡೋಲಾಯಮಾನ….


ಇದು ನಮ್ಮ ಭಾರತ್ ಮಹಾನ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ.  ಇದು ವಿಚಿತ್ರ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳ ದೇಶ ಎಂದರು ಹಿರಿಯರು.

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರು ಮುತ್ಸದ್ದಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ನಿಷ್ಟಾವಂತ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಹೇಗೆ ಕಿರಿಯ ಸೋನಿಯರನ್ನು ತಮ್ಮ ನಾಯಕಿ ಎಂದು ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಪಟ್ಟಕ್ಕೇ ಕೂರಿಸಿದರೆಂಬುದೇ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆ!

*** *** ****

ಪ್ರಬಲ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವೊಂದು ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಒಡೆದ ಮನೆಯಾಗುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ…

ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಒಳಗೇ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೇ ಆಗಲಿ ಆ ಪಕ್ಷಕ್ಕೇ ಜನ ನಾಯಕನನ್ನು ಜನರೇ ಆರಿಸುವ ಕಾಲವೊಂದು ಬರಬೇಕಷ್ಟೇ…

ನಿಮ್ಮ ಓಟು ಯಾರಿಗೆ..?


ಅಂದರೆ, ಹೇಗೆ ಹೇಳುವುದೋ….ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡುವುದೋ ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ….ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ನೀತಿ ರೀತಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಜ್ಯಾತಿಯೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುವಂತಿದೆ.  ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆದ ಅಗಿರಬಹುದಾದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಷ್ಟು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಹಗರಣಗಳು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿವೆ.  ಆರೋಪಿಗಳು ಸಾಬೀತಾಗಿ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ…. ಎಂಬುದೂ ಬೃಹತ್ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ…. ಆದರೆ, ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳಿದ್ದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರೆಲ್ಲೋ ಇರುವರೆಂಬಷ್ಟು ತಿಳಿದು ಬಂದಿದ್ದು, ಅವರೆಲ್ಲರ ಮಾನ ಹರಾಜಾದದ್ದೂ  ಶ್ರೀ ಸಾಮಾನ್ಯರೂ ದೇಶ ಎತ್ತ ಸಾಗಿದೆ… ಎಂದು ವ್ಯಥೆ ಪಡುತ್ತಿರುವುದಂತೂ ಖಂಡಿತ ನಿಜ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸತ್ಯವೆಂಬುದು ಪ್ರಖರವಾಗಿದೆ.  ಇವರಲ್ಲೇ  ಉತ್ತಮರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ “ಧರ್ಮಸಂಕಟ” ಮತ ದಾರರಿಗೆ. ರೋಸಿ ಕೊಂಡು ಓಟು ಮಾಡದ ವಿದ್ಯಾವಂತರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರಿದ್ದಾರೆ. ಅದಾಗಲೇ ಅದನ್ನರಿತ  ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಅವರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ! ಅವರು ಹೋಗುವುದೇ ಸ್ಲಮ್ ಏರಿಯಾಗಳಿಗಲ್ಲವೇ… ಬಹುತೇಕ ಅವರೇ ಅವರಿಗೆ ಆಧಿಕಾರದಾತರು ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ಸಂಗತಿ…ಕಡಿಮೆ ಭ್ರಷ್ಟರನ್ನು  ಹುಡುಕಿ ಆರಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಧಿಗ್ಧ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಮತದಾರ..  ಕೆಲವೊಂದು ವಾರ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ಅದೂ ಕಷ್ಟಕರವೇ…. ಫೂರ್ಣ ಸ್ವಚ್ಛ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ….ಯಾರೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂಬ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ . ಕೋಟಿ ಒಡೆಯರಿಗಷ್ಟೇ ಅಧಿಕಾರವೋ ಎಂಬ ಸಂಶಯವೇ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿದೆ..  ಹೀಗಾದರೆ,  ದೇಶದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನನ್ನು ತಾನೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾದೀತು…?

ಆಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ; ಆರಂಭ ಯಾಕೆ…?


ಇದೇನೂ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ ಆರಂಭ ಎಂಬ ಮಾತೂ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನಾರ್ಹ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಅಣ್ಣಾ ಅವರ ಹೋರಾಟ  13 ದಿನಗಳೇ ಅಹರ್ನಿಶಿ ನಡೆಯಿತು. ಅದರ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಅದು ಸಂವಿಧಾನಿಕ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ವಿರೋಧಿ, ಅವರು ಜನತೆಯನ್ನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಸೆರೆಮನೆಗೆ ತಳ್ಳುವ ನಾಟಕವೂ ನಡೆಯಿತು. ಆನಂತರ, ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಹಜಾರೆ ಅವರ ಉಪವಾಸ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಜನಬೆಂಬಲ ದೊರೆತು, ಅಣ್ಣಾ ಅವರ ಗುಂಪು ಸಶಕ್ತ ಜನಲೋಕಪಾಲ ಮಸೂದೆ ಹೀಗೇ ಇರಬೇಕೆಂಬ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಹೋರಾಟದ ಪಟ್ಟು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿತು. ಅದು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ದೋರಣೆ ಎಂಬ ವಾದವೂ ಕೂಡ ಪ್ರಬಲವಾಗಿ  ಆಳುವ ವರ್ಗದಿಂದ ಜನರ ನಡುವೆ ಬುದ್ದಿವಂತರೂ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಎನಿಸಿಕೊಂಡವರ ಗುಂಪಿನಿಂದಲೂ ಕೇಳಿ ಬಂದದ್ದೂ ದೊಡ್ಡ ವಾದವಿವಾದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

ಯಾರೇನೆ ಅನ್ನಲಿ, ಅಣ್ಣಾ ಅವರ ಗುಂಪು ಹಾಗೆ ಪಟ್ಟು ಹಿಡಿಯಲು ಕಾರಣ ನಿಚ್ಛಳವಾಗಿತ್ತು.  ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಶಾಸನಗಳನ್ನು ರೋಪಿಸಿವವರು ಶಾಸಕರೇ, ಅದಕ್ಕೆ ಆಚಾರ ಸಂಹಿತೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವವರು ಸಂಸದರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದೇ ವಿಧೇಯಕ ಒಂದನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದಾಗ ಸಭಾದ್ಯಕ್ಷರೂ ಸಚಿವರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮತದಿಂದ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದೊಂದು ಕಾಯಿದೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ತಿದ್ದು ಪಡಿಯೂ ಆಗಬೇಕೆಂದರೆ ಇದೇ ಕ್ರಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಅನೂಚಾನವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಅಧಿನಿಯಮವೇ. ಆದರೂ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಾನಂತರದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂವಿಧಾನವೆಂಬುದು 1950 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಂದಿನಿಂದಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ತಿದ್ದು ಪಡಿಗಳಾಗಿವೆ; ಅವೆಲ್ಲ ಕಾಯ್ದೆಗಳೂ ಆಗಿ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿವೆ. ಬರು ಬರುತ್ತಾ ಆದುದು ಆಗುತ್ತಿರುವುದಾದರೂ ಏನು? ನಾವುಗಳು ಆರಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಿದ ಬಹುತೇಕ ಶಾಸಕರು ಸಚಿವರು ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳೆನಿಸಿಕೊಂಡಿರುವವರು ಜನಹಿತಕ್ಕಿಂತ ತಮ್ಮಸ್ವಹಿತ  ಸ್ವಲಾಭಕ್ಕೆ ಸ್ವಜನ ಪಕ್ಷಪಾತಕ್ಕಷ್ಟೇ ಹೆಚ್ಚುಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತುಕೊಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು.  ಅವರ ಅಕ್ರಮ ಅವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ  ಕೊನೆ ಮೊದಲಿಲ್ಲವಾಯಿತು. ಅವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರೂ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ! ಸಚಿವರು ಶಾಸಕರಾಗುವುದೆಂದರೆ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಅಕ್ರಮ ಆಸ್ತಿ ಹಣ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು.

ಈ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ದುಡ್ಡು ಗುಳುಂ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಜನಪರ ಯೋಜನೆಗಳು ಜಾರಿಯಾಗಲಿ ಅವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿಯೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತಾವು ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.  ಅದೇ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗುವಂತಹ ಯಾವುದೇ ಕಾಯಿದೆ ಕಾನೂನು ಜಾರಿಯಾಗುವುದರಲ್ಲಿ  ವಿಳಂಬ ನೀತಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯೇನಲ್ಲ.

ಜನಲೋಕಪಾಲ ಮಸೂದೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಮಂಡನೆಯಾದದ್ದು  1968 ರಲ್ಲಿ; ಮೊರಾರ್ಜಿದೇಸಾಯಿ ಅವರ ಸರ್ಕಾರವಿದ್ದಾಗ. ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳಿಂದ ನೆನೆಗುದಿಗೆ ಬೀಳಲು ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ಕಾರಣವೆಂಬುದು ಇದೀಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇಂತಹ ಸಶಕ್ತ ಜನಪರ ಲೋಕಪಾಲ ವಿಧೇಯಕದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆ ಏನೂ ಮಾಡಲಾರದವರಾಗಿದ್ದರು.  ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ  ಕೈಗೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಣಯಗಳೆಲ್ಲಿ ಶಾಸಕ ಸಂಸದರ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದಿರುವಂತಹವು ಬಹುಬೇಗ ಜಾರಿಯಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ. (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಇತ್ತಿಚೆಗೆ ದುಪ್ಟಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅತಿಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಜಾರಿಯಾಗಿರುವ ಶಾಸಕರು ಮತ್ತು  ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರುಗಳ ಸಂಬಳ ಸಾರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಇತರೆ ಭತ್ಯೆಗಳು!). ಅದೇ ಬಡ ಜನತೆಯ ಜನಪರ ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳ, ಮಸೂದೆಗಳು ಚರ್ಚೆಗೆ ಬಂದರೂ  ಅವುಗಳ ಅನುಮೋದನೆಗೆ ಅನಗತ್ಯ ವಿಳಂಬಮಾಡುವುದು,  ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಡ್ಡಗಾಲು.

ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಂದು ಅಂತಹ ಜನಉಪಯೋಗಿ ಕಾಯಿದೆ ಜಾರಿಯಾದರೂ ಅದು ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ಫಲಾನುಭವಿಗಳಿಗೆ ತಲುಪುವಾಗಲೂ ಭ್ರಷ್ಟರಿಗೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಪಾಲು. ಇನ್ನೂ ಉಳಿದವು ಮೂಲೆಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ಬಿಡುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.  ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಆಳುವವರ ಮತ್ತು ವಿರೋಧಪಕ್ಷಗಳ  ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ಕಿತ್ತಾಟ ಅರಚಾಟಗಳು ನಗೆಪಾಟಲಿಗೀಡಾದವು. ಹೀಗಾಗಿ  ನಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಸತ್ತೆಯ ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಕಲಾಪಗಳನ್ನೇ ದೇಶದ ಮಹಾಜನತೆ ಸಂಶಯದಿಂದ ನೋಡುವಂತಾಗಿದ್ದು  ತಾವು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿದ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳೇ ಕಡು ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳಾಗಿ  ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ಸ್ವಜನ ಪಕ್ಷಪಾತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದು  ಜನರ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅರ್ಹರಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ  ಕಂಡುಬರುವುದೇ ವಿಪರೀತವಾಗಿದ್ದು ದುರಾದೃಷ್ಟಕರವೇ.

ಹೀಗಾಗಿ  ದಿನೇ ದಿನೇ ಇಡಿ ದೇಶವೇ ಕೆಳವರ್ಗದಿಂದ ಮೇಲ್ಮಟ್ಟದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳವರೆಗೂ ಭ್ರಷಾಚಾರದ ಜಟಿಲ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನೆದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ದುರ್ಭರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಗಾಂಧೀವಾದಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಬುಡಸಹಿತ  ಕಿತ್ತೊಗೆಯಲು ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾದರು.  ದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಜನತೆಗೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವಿರೋಧಿ ಆಂದೋಲನಕ್ಕೆ ಕರೆಕೊಟ್ಟರು. ಈವರೆಗೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದಿಂದ ರೋಸಿಹೋಗಿದ್ದ ಜನತೆ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದದ್ದು ಅಣ್ಣಾ ಅವರ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಹರಿದು ಬಂದದ್ದು ಸಹಜವೇ ಆಗಿತ್ತು.
ಇದೀಗ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಅವರ ಸೇವೆ ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ಸದ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ಅಣ್ಣಾ ಕೊನೆ  ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಶಕ್ತ ಜನಲೋಕಪಾಲ ಮಸೂದೆಗೆ ಮುಂದಿಟ್ಟ 3 ತಾತ್ವಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನ ಅಂಶಗಳನ್ನು  ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಾನ್ಯಮಾಡಿದೆ.  ಅಣ್ಣಾ  ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ವಯೋಮಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಅಪೇಕ್ಷೆಯಂತೆ ಅವರ  ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಅಂತ್ಯಕಂಡಿದೆ.  ಈಗಾಗಲೇ ಅಣ್ಣಾ ತಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಹೋರಾಟ ದೇಶದ ಯಾವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ  ಎಂಬುದರ ಸುಳಿವನ್ನೂ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ.

ಆದರೆ, ಜನಲೋಕಪಾಲ ಮಸೂದೆ ಮಂಡನೆಯಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ದಶಕಗಳೇ ಕಳೆದಿದ್ದು, ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ 9 ಬಾರಿ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮಂಡನೆಯಾಗಿದೆಯಾದರೂ, ಯಾವೊಬ್ಬ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಯೂ ಅದನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿಲ್ಲವೆಂಬುದೂ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ್ದೇ… ಇದೀಗ ಅಣ್ಣಾ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಅದು ಮಂಡನೆಯಾಗಿ ಸಂದೀಯ ಸ್ಥಾಯಿ ಸಮಿತಿಯ ಎದುರು ಇದೆ.  ಈ ಸಮಿತಿಯಲ್ಲಿರುವವರ ಚಾರಿತ್ರ್ಯವು ಶಂಕಾಸ್ಪದವಾಗಿದೆ. ಮೇವು  ಹಗರಣದ ಲಾಲೂ ಪ್ರಸಾದ್ ಯಾದವ್, ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಹಗರಣದ ರಾಮ್ ವಿಲಾಸ್ ಪಸ್ವಾನ್, ಸಂಸದರಿಗೆ ಮತಕ್ಕಾಗಿ ಲಂಚ ನೀಡಿದ ಆರೋಪ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಮರ್ ಸಿಂಗ್ ಇವರುಗಳೆಲ್ಲ ಇಂದಿನ ಆಳುವ ಪಕ್ಷ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಬೆಂಬಲಿಗರೇ.

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಎಳುತ್ತದೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ  ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಈ ಮಸೂದೆ ಚರ್ಚೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ಅಣ್ಣಾ ಅವರ ಪರ ಹೆಚ್ಚು ವಾದಕ್ಕಿಳಿದ ಪ್ರಬಲ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವೆಂದರೆ ಬಿಜೆಪಿ.  ಅವರೂ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಸಂಸದರೇ ಅಲ್ಲವೇ…?  ಅಂದರೆ, ವಿರೋಧಪಕ್ಷದ ಕಡೆಯಿಂದಲೂ  ಜನಲೋಪಕಪಾಲ  ಸ್ಥಾಯಿಸಮಿತಿಗೆ ಒಬ್ಬಿಬ್ಬರಾದರೂ ಸಂಸದರನ್ನೇಕೆ ಆರಿಸಲಿಲ್ಲ…? ಆಳುವ ಪಕ್ಷ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆ ಅನುಮೋದನೆಗೆ ಪರಮಾಧಿಕಾರವೇನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಬೇಕಾದ ವಿಚಾರವಾಗಿದೆ.