Category Archives: ಹೇಳಲೇ ಬೇಕೆನಿಸಿದ್ದು…

ಒಬ್ಬ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ ತಮ್ಮ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆಯಂತೆಯೇ ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ಸಂದೇಶ ಬೀರಿದ್ದರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತಲ್ಲವೇ…?


Dr Ananthamurthy copyಒಬ್ಬ  ವಿಶ್ವಾತ ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ ತಮ್ಮ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆಯಂತೆಯೇ ತಮ್ಮ ಸಾವಿನಲ್ಲೂ ಒಂದು ಸಂದೇಶ ನೀಡಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ತಾವು ಬದುಕಿರುವಾಗ ಜೀವಿತದುದಕ್ಕೂ ನಂಬಿಕೊಂಡ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ತಾವೇ ಗೌರವ ತಂದುಕೊಟ್ಟು ವಿಶ್ವವೇ ತಲೆದೂಗುವಂತೆ  ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳೆಷ್ಟಿಲ್ಲ! ಗಾಂಧೀಜಿಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ-  ಜೀವಿತದುದ್ದಕ್ಕೂ ರಾಮ ಮಂತ್ರವನ್ನೇ ಜಪಿಸುತ್ತಲಿದ್ದವರು ಗೋಡ್ಸೆ ಹೊಡೆದಾಗ “ಹಾಯ್ ! ರಾಮ್” ಎಂದು ಕೊನೆಯುಸಿರೆಳೆದು ತಮ್ಮ ದೈವಿಕ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆ ಮೆರೆದರು.  ಶ್ರೀಯುತ ಡಾ. ಯು.ಆರ‍್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರು “ರಾಮ ಅಯ್ಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಗೋಡ್ಸೆ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದಾಗ ಗಾಂಧೀಜಿ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ; ಕನ್ನಡ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ವಾರ ಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ…,

ಇದೇ ಕೊಂಡಿ ಹೊಸಬೆಳಕು; ಹೊಸತಿರುವು –  “ಅವಿಶ್ರಾಂತ ಚಿಂತಕ”..ನೋಡಿ

ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕತ ಸಾಹಿತಿ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರೂ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತರೆಂಬುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ ಅಲವೇ..? ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಸಾವಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅವರದೇ ತತ್ವನಿಷ್ಠೆಗೆ ಬದ್ದರಾಗಿ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತಾರೆಂದೇ ನೀರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನೂ ಕೂಡ ಊಟಮಾಡದೇ ಕಾತರನಾಗಿ ಟಿ.ವಿ. ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಘೋರ ನಿರಾಶೆಯೇ ಕಾದಿತ್ತು! (ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನು ಅವರು ಜೀವಿತದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೊಂಡ ವಿಚಾರಗಳು-ತತ್ವಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದವನು. ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕನಾಗಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳೇನೆ ಇದ್ದರೂ ಗೌರವಿಸಬೇಕಲ್ಲ…). “ಮನುಷ್ಯನ ಹುಟ್ಟು ತಿಳಿಸುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅವನ ಸಾವು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಪಾಠ ದೊಡ್ಡದು’ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅವಿಶ್ರಾಂತ ಚಿಂತಕರೇ ಆಗಿದ್ದು ಸಾವಿನ ಅಂತಿಮ ದಿನ/ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೂ ದೇಶ ಹಾಗಿರಬೇಕು ಹೀಗಿರಬೇಕು” ಎಂದೇ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದವರು ಎಂದೇ ಪತ್ರಿಕಾ ವರದಿಗಳಲ್ಲಿದೆ…!

ತಮ್ಮ ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಕಾದಂಬರಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ದಿಂದಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಖ್ಯಾತಿ ಹಾಗೂ ವಿವಾಸ್ವದ ಸಾಹಿತಿ ಎನಿಸಿದವರು ವೈದಿಕ ಧರ್ಮವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಹಿಂದೂಗಳ ಆಗ್ರಹಕ್ಕೆ ತುಪ್ಪ ಎರೆದರು. ಹಾಗಿರುವಾಗ ತಾವು ತೀರಿಕೊಂಡ ಮೇಲೇ ತಮ್ಮದೇ ಶವ “ಸಂಸ್ಕಾರ” ಹೇಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂಬ ಸೂಚನೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರಿಗೆ ಹೇಳದೇ ಹೋದದ್ದು ವಿಪರ್ಯಾಸವೆ; ಬೃಹತ್ ಪ್ರಶ್ನೆಯೆ. ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಘೋರ ನಿರಾಶೆಯೇ. ಆತ್ಮ ವಂಚನೆಯೇ (ಕ್ಷಮಿಸಿ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲವೇಂದೇ  ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದೇ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದೆನೆಂದೇ ಹೇಳಲೇ..? ನನ್ಣಂಥವರಿಗೂ ತೀರಾ ವಿಷಾದನೀಯವೇ…)

 ನಾಗರಾಜರಾಯರು (ಕನ್ನಡ ಒನ್ ಇಂಡಿಯಾ. ಕಾಂ) ಹೇಳಿದಂತೆ ಅವರ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ತಗುಲಿದ ಖರ್ಚು ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನೂ ಈಗಲಾದರೂ ಅವರ ಕುಟುಂದವರು ಭರಿಸಿದರೆ ಅವರು ನಂಬಿಕೊಂಡ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಂತಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಹೇಗಾದೀತು…?  ಬದುಕಿನ ಲಾಜಿಕ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅತಿ ದೊಡ್ಡದು.  ನೋಡಿ, ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಪಾರ್ಥಿವ ಶರೀರದೊಂದಿಗೇ ಅವರು ನಂಬಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ತತ್ವಗಳೂ ಭಸ್ಮವಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ ಎಂದರೆ…. ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ನೋವಾಗಿದೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನೋವುಂಟು ಮಾಡಲಾರೆ.

ಸರ್ಕಾರದ ಖರ್ಚಿನ ಬಾಬ್ತಿನ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಸರ್ಕಾರವಿದ್ದರೂ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಒಂದುದಶಕದಷ್ಟು ಕಾಲ ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಖರ್ಚು ಭರಿಸಿತ್ತು ಅಲ್ಲವೇ..?  ಅದು ಸರ್ಕಾರ ಗಣ್ಯರಿಗೆ ಮಾಡ ಬೇಕಾದ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರತೆಯೇ. ಹಾಗೆ ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೇ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಭತ್ಯ ಭರಿಸಿರುವ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ೫೦ ಕೇಜಿ ಶ್ರೀಗಂಧ, ೨೦ ಕೆಜಿ, ತುಪ್ಪ ಇತ್ಯಾದಿ ಸಂಸ್ಕಾರದ ವೆಚ್ಚಗಳೆಲ್ಲ ಯಾತರ ಲೆಕ್ಕ…? ಕೋಮುವಾದಿಯಲ್ಲದ ( ಇದು ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅತೀ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪದ ಅಲ್ಲವೇ… ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ನಮ್ಮ ದೇಶವೇ ಜ್ಯಾತ್ಯಾತೀತ ದೇಶ…! ) ಆಗಿಹೋದ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳೆಷ್ಟೋ ಪ್ರವಾಹ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಉಕ್ಕುಕ್ಕಿ ಹರಿವ ನದಿ ತಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಗಂಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದ ಉದಾಹರಣೆಗೂ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಬಹಳಷ್ಟಿವೆಯಲ್ಲ…! ಅವು ಮಾತ್ರ ಏಕೋ ಮೂಢ ನಂಬಿಕೆಯಾಗದೇನೆ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆ! ಯಾಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮದು ಜ್ಯಾತ್ಯಾತೀ ರಾಷ್ಟ್ರವೆಂಬುದು ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ “ಋಜುವಾತು” ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಅದೇ ಅಲಿಖಿತ ಕಾನೂನು ಅಲ್ಲವೇ..?

ಈ ವಿಚಾರವನ್ನು  ಪ್ರಶ್ನೆಮಾಡದೇ …ಅವರ ಸಾವಿನೊಂದಿಗೇ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡೋಣ.  ದಿವಂಗತರಾದವರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಬೇಕು…? ಅವರ ಮಾತು ನಡೆದುಕೊಂಡ ಕೃತಿಯಂತೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಆಗಿ ಬಿಡುತ್ತದಲ್ಲವೆ….?
ಯಾಕೆಂದರೆ, “ಅವರವರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅವರವರ ವೇಷದಲಿ…” ಎಂಬಂತೆಯೇ  ಸಾಹಿತಿಯೇ ಆಗಲಿ, ಸಂನ್ಯಾಸಿಯೇ ಆಗಿರಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯೇ.  (ಅದು ಆತ್ಮವಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡರೇನು) ತನ್ನದೇ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ತಾನೇ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಲ್ಲ… ಅದಕ್ಕೇ ಅವರ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾಗಲಿ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಾಗಲಿ ಹೊಣೆಯಲ್ಲ; ಸಂಕಟ ಪಡಬೇಕಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಅನ್ನಿಸಿಕೆ.

“ಚಿಂತನೆ ಮುಗಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಅವಿಶ್ರಾಂತ ಚಿಂತಕ”  ಎಂಬ ಕೆಳಗಿನ ಕೊಂಡಿ  ನೋಡಿ

ಒಬ್ಬ ಅವಿಶ್ರಾಂತ “ಮಹಾನ್ ಚಿಂತಕ”ನ ಅಂತಿಮ ವಿದಾಯ.


ananthamurthyನಿನ್ನೆ (22, ಆಗಸ್ಟ್ 2014) ಡಾ.ಯು.ಆರ್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ನಿಧನ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿದೆವು. ಸುಂದರ ಪುರುಷ. ಧೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಛಾಪು  ಅವರಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಪಡೆದು ಬಂದದ್ದೇ  ಇರಬೇಕು. ಕುವೆಂಪು, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್, ಪುತಿನ. ಕೆ.ಎಸ್.ನ. ಅವರ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತಿಗಳೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಪರಂಪರೆಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಂತಿದ್ದವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಆ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಮಗೇ ಅರಿಯದ ಅವಿನಾಭಾವ ಸಂಬಂಧವಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳಲು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೆಮ್ಮೆಯೇ. ಅವರುಗಳ ನಿಧನದ ವಾರ್ತೆ ಕೇಳಿದಾಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ದುಗುಡ ನಮಗೆ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ತೀವ್ರ ಸಂತಾಪದ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ ದುಃಖ ದುಗುಡ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತೆಂದರೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯಾಗಲಾರದು…

ಆದರೆ, ಕುವೆಂಪು, ಕಾರಂತ, ಮಾಸ್ತಿ ಅವರಂತೇ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕೃತರೂ ಆದ ಡಾ.ಯು.ಆರ್ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಸಾವು ನನ್ನ ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಆಂತರ್ಯಕ್ಕೆ ತಟ್ಟದೇ ಹೋಯಿತೆಂದು ಹೇಳಿದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದಲ್ಲ… ಅದು ಅವರದೇ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಂದಾಗಿ ವಿವಾದಾಸ್ಪದ, ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ಹಾಗೂ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿಚಿತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಪರಿಣಾಮವೋ ಅಥವಾ  ಬರಬರುತ್ತ ಬದಲಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ಪ್ರಭಾವವೇ ಅವರ ಮೇಲಾದುದರ ಪರಿಣಾಮವೋ ಏನೋ…

ಡಾ.ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರ ಹೇಳಿರುವರೆಂಬ ಒಂದು ಮಾತು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ- “ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಗಿಂತಲೂ ನಾನು ಬದುಕಿದ ರೀತಿ ನೋಡಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ.

ಡಾ.ಮಾಸ್ತಿವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್ಯರು ಪತ್ರಕರ್ತರೇ ಆಗಲಿ, ಯಾವ ವಿಚಾರವಾದಿಗಳೆಂಬ ಎಡಪಂಥೀಯರೇ ಇರಲಿ,ಮಾಸ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ದೇವರಲ್ಲಿದ್ದ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ  ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರೆ, “ನೀವು ಯಾವುದು ಕಾಕತಾಳೀಯ ಎನ್ನುತ್ತೀರೋ, ಯಾವುದೂ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಎನ್ನೂತ್ತೀರೋ ಅವುಗಳ ವಿನ್ಯಾಸದ ಫಲವೇ ದೇವರು” ಎಂದು ಖಡಾಖಂಡಿತವಾಗಿ ನುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ದೆಸೆಯಲ್ಲಿಯೇ ರಷ್ಯಾ ಕ್ರಾಂತಿಯಾದದ್ದು ಘೋರ ಅಪರಾದವೆಂದು ಚಿರ್ಚಿಸುತ್ತ ಅಪ್ಪನ ಎಂಜಲ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಹೊಡೆತ ತಿಂದು, ತಾನು ತನ್ನದೇ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಚಿಂತಕ ಎಂಬ ಸೂಚನೆ ಕೊಟ್ಟವರು. ಬಿಂಬ ಬಿಂಬೋಸ್ಮಿ(ನಾನು ಬಿಂಬ. ನೀನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬ) ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವುದೆಂದರೆ ಬದುಕಿನಷ್ಟೇ ಬಲು ಪ್ರೀತಿ. ಕಡೆಯವರೆಗೂ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಬದುಕಿನ ಪ್ರೀತಿ ಅಷ್ಟೇ ಅನನ್ಯ ಅಷ್ಟೇ  ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವಾದದ್ದು.

“ಮೌನಿ” ಅವರ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಆದರೇನು! ಬರಹದಷ್ಟೇ ಮಾತೂ ಕೂಡ ನನ್ನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾಧ್ಯಮ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಬರವಣಿಗೆಗಿಂತಲೂ ಮಾತು ತಟ್ಟನೆ ಸಿಡಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಅಂತಿಮ ದಿನಗಳಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿದ ಇತ್ತೀಚೆನ ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವಿವಾದಾಸ್ಪದ ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಸಮಸ್ಯಾತ್ಮಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಅವರೇ ಒಂದು ಬೃಹತ್ “ಪ್ರಶ್ನೆ” ಯಾಗಿದ್ದರು. (“ಪ್ರಶ್ನೆ” ಎಂಬುದೂ ಅವರದೇ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೊಂದು) ಪ್ರಾಯಶಃ ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪುರಸ್ಕೃತರಾದ ಬಳಿಕ, ತಮ್ಮನ್ನು  ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ಹರಿಕಾರ ಮತ್ತು ಚಿಂತಕ ಜ್ಯಾತ್ಯಾತೀತ ಪ್ರತಿಪಾದಕ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಎಡವಿದರೇನೋ… ಹಾಗೆ  ಇದ್ದರೇನೆ ಪ್ರಗತಿಪರ ಸಾಹಿತಿ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದೂ, ಯಾವುದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರೆಯಲು ಸರ್ಕಾರದ ಬೆಂಬಲವೂ ಇರಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಅವರದೇ ಜೀವನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ “ಋಜುವಾತು” (ಅದು ಅವರೇ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾಸಿಕ ಪತ್ರಿಕೆ “ಋಜುವಾತು”) ಮಾಡಿದ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರುಷಗಳಿಂದೀಚೆಗೆ ಅನಾರೋಗ್ಯ ಪೀಡಿತರಾದಾಗ ತಾವು ಬಿಂಬವಾಗಿ ಆಡಳಿತಾರೂಢಪಕ್ಷವೇ ಬಿಂಬೋಸ್ಮಿಯಾಗಿ ಕಂಡುಕೊಂಡದ್ದು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯೇನಲ್ಲ.

ಯು.ಆರ್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಅವರು ಸಾಹಿತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೇ ಅವರ ಮೊದಲ ರಚನೆಯಾಗಿ ಬಂದ  ವಿವಾದಾಸ್ಪದ ಕಾದಂಬರಿಯಾದ “ಸಂಸ್ಕಾರ” ದಿಂದ.  ಜೀವಿತದುದ್ದಕ್ಕೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ತಮ್ಮದೇ ಮಾತುಗಳಿಂದ ವಿವಾದಗ್ರಸ್ಥರಾಗಿ ವಿಚಿತ್ರ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೇ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವರು.
ಒಮ್ಮೆ ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಾಂತ “ತರಂಗ (೧೯-೦೨-೧೯೯೫) ವಾರಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, “ಕ್ರಿಸ್ತ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಮಹಮ್ಮದ್ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿ. ರಾಮ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ಶ್ರೀರಾಮ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಅಯೋಧ್ಯೆಯಲ್ಲಲ್ಲ. ಗೋಡ್ಸೆ ಗುಂಡು ಹೊಡೆದಾಗ ಗಾಂಧೀಜಿಯ ಬಾಯಿಂದ” ಎಂದು ನಕ್ಕು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದ್ದರು.
ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ “ಸಂಸ್ಕಾರ” ದ ಬಗ್ಗೆ ಟೀಕಾಚಾರ್ಯರಾಗಿದ್ದ ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿ ಅನಂತದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲು  ಅಗ್ನಿ ಸಂಸ್ಕಾರವೇ ಆಗಬೇಕಾಯಿತು. 

ಅಂತೂ ಒಬ್ಬ ಅವಿಶ್ರಾಂತ(ಅಶಾಂತ) “ಮಹಾನ್ ಚಿಂತಕ” ತನ್ನದೇ ಚಿಂತನೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮ ಹಾಕಿ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನದೊಂದು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ- “ಒಂದು ಹುಟ್ಟು ಹೇಳುವ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಸಾವು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಪಾಠ ದೊಡ್ಡದು”

ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ಕನ್ನಡ ಸಾರಸ್ವತ ಲೋಕಕ್ಕೇ ಡಾ.ಯು.ಆರ‍್. ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ತಮ್ಮದೇ ಕೃತಿ ಚಿಂತನೆಗಳಿಂದ ಅವರದೇ ಘನತೆವೆತ್ತ ಛಾಪು ಮೂಡಿಸಿರುವುದೂ ಪ್ರಶ್ನಾತೀತವೇ ಅಲ್ಲವೇ…?

ಇತ್ತೀಚೆನ ಪೋಸ್ಟ್  ಕೊಂಡಿ ಕೆಳಗಿದೆ ನೋಡಿ

ಬೇಡ ಕೃಷ್ಣ ಬೇಬಿ ಸಿಟ್ಟಿಂಗ್ ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ …


Balakrishna
ಬೆಣ್ಣೆ ಬಾಲ ಕೃಷ್ಣ

ಬೇಡ ಕೃಷ್ಣ ಬೇಡ ಕೃಷ್ಣ
ಬೇಬಿ ಸಿಟ್ಟಿಂಗ್ ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ
ಕಣ್ಣು ನೆನೆವುದು;
ದಿನವು ಬೆಳಗಿನಿಂದ ಸಂಜೆವರೆಗೆ
ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದೇ ದುಃಖ
ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬರುವುದು.

ಸರಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ಹುಟ್ಟಿ
ನೀನು ಹೊರಗೆ ಬಂದೆ
ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗಲೇ ಆಡಿ ನಲಿದೆ
ಬೆಣ್ಣೆ ಕಳ್ಳ ತುಂಟನೆನಿಸಿ
ಎಲ್ಲರ ನೀ ತಣಿಸಿದೆ;

ಬೇಡ ಕೃಷ್ಣ ಬೇಡ ಕೃಷ್ಣ
ಅಮ್ಮ ಜೊತೆಗೆ ಇಲ್ಲದೀ ಆಟ ಪಾಠ
ಅಯ್ಯೋ ಅನುದಿನವೂ
ಸೆರೆಯೇ ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ
ಕಾದು ಕಾದು ಕಣ್ಣು ಒಣಗಿರೇ
ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಎಂದು ಬರುವರೋ..

ಅಂದಿಗೂ ಇಂದಿಗೂ ಕನ್ನಡಿಗರು ಗುಣಗ್ರಾಹಿಗಳಲ್ಲ…?


ದ.ಕೃಭಾರದ್ವಾಜರ ಹೆಸರು ಕೇಳದ ಕನ್ನಡಿಗರೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಯೇನಲ್ಲ. ಭಾರದ್ವಾಜರು ಅವರ ಇಂಗ್ಲೀಷ್-ಇಂಗ್ಲೀಷ್-ಕನ್ನಡ ನಿಘಂಟು ವಿನಿಂದ ಇಂದಿಗೂ ಮನೆಮಾತಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿಗೂ ಕನ್ನಡ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಿಘಂಟು (ಈವರೆಗೆ ಹಲವು ಆವೃತಿಗಳು ಬಂದಿವೆ) ಅತ್ಯಂತ ಉಪಯುಕ್ತವೆನಿಸಿದೆ. ಹತ್ತು ಕಟ್ಟುವ ಬದಲು ಒಂದು ಮುತ್ತುಕಟ್ಟಿ ನೋಡು ಎಂಬಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಈ ಕನ್ನಡ ನಿಘಂಟುವಿನಿಂದಲೇ ಅವರು ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧರು. ಮೂಲತಃ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕು, ನಂತರ, ಪತ್ರಕರ್ತರು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಹೋರಾಟಗಾರರು. ಅವರ ಇತರ ಕೃತಿಗಳಿಂದಲೂ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಗಣನೀಯ ಸೇವೆಯಾಗಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲೆಯ ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ದುಡಿದವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಭಾರದ್ವಾಜ ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ಕೃಷ್ಣಶರ್ಮರು (ದ.ಕೃ.ಭಾರದ್ವಾಜ) ಪ್ರಮುಖರು. ಈ ಜಿಲ್ಲೆಯಿಂದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಕ್ಕಾಗಿ ಜೈಲು ಸೇರಿದವರಲ್ಲಿ ಅವರೇ ಮೊದಲಿಗರು.

ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಅ.ನ.ಕೃಷ್ಣರಾಯರು ಬರೆಯುತ್ತಾ, ಕನ್ನಡ ಕಣ್ಣುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಆತ್ಮದರ್ಶನವಾಗದಿದ್ದ ಅಂಧಯುಗದಲ್ಲಿ ಭಾರದ್ವಾಜರು ಬಹುಮುಖ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.” ಸಾಹಿತ್ಯ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಿದ್ಧಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕವಾಗಿ  ಐಶ್ವರ್ಯ, ಪದವಿ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಅವಶ್ಯಕವಾಗುವುದು ನಾಡಿನ ಬದುಕಿನ ಅವಲಕ್ಷಣ” ಡಬ್ಲ್ಯೂ.ಎಚ್.ಡೇವೀಸ್ ಶುದ್ಧ “ಅಲಾಲು ಟೋಪಿ’ ಅವನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಒಂದು ಕಟ್ಟು ಜಾರ್ಜ ಬರ್ನಾಡ್ ಷಾರನ್ನು ಸೇರಿತು,  ಷಾ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದು, ಅದರ ಪ್ರಕಟಣೆಗೂ ನೆರವಾದರು. ಡೇವಿಸ್ ಆಂಗ್ಲ ಕಾವ್ಯ ಪ್ರಂಪಂಚದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಕವಿಯಾಗಿ ಸ್ಥಾನ ಭದ್ರವಾಯಿತು. ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಈ ಗುಣ ಗ್ರಹಣ ಶಕ್ತಿ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ, ದ.ಕೃ.ಭಾರದ್ವಾಜರು ಯಾವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದರೋ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ( ಅನಕೃ – ಕನ್ನಡ ಕುಲರಸಿಕರು ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ).

ಇನ್ನೊಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಎಂದರೆ, ಗಣಿತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರಾದ ರಾಮಾನುಜಂ ಅವರ ಒಂದು ಕಟ್ಟು ಕಾಗದ ಲಂಡ್ ನ ಹಾರ್ಡಿಯವರಿಗೆ ಸೇರಿ,. ಗಣಿತಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ  ಅವರದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕೊಡುಗೆ ಎನಿಸಿ ನಾಡಿಗೆ ಹೆಸರು ಬಂದಿತು. ಮತ್ತೆ  ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿ ಸಿಪಿ. ಕೃಷ್ಣಕುಮಾರ್ ಅವರು ಸುಧಾ ವಾರಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆದ ನೆನಪು- “ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಗುಣಗ್ರಹಣ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಸದ್ಗುಣ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯರಷ್ಟಿಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದು ಕಣ್ಣು ಹೋದರೂ ಪರವಾಯಿಲ್ಲ, ಅವನ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣಗಳನ್ನು ಕೀಳಬೇಕೆನ್ನುವವರಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದರು.

ಹೌದು  “ಕನ್ನಡಿಗರು ಅಭಿಮಾನ ಶೂನ್ಯರು” ಎಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಏಕೆ? ಕನ್ನಡಿಗರಲ್ಲಿ ಅಂದಿಗೂ ಇಂದಿಗೂ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಂಗದಲ್ಲಿ  ನೋಡಿದರೆ ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಏನೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲವೆನಿಸುತ್ತದೆ…

ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ವಿದ್ಯಾಮಾನ-ಡೋಲಾಯಮಾನ….


ಇದು ನಮ್ಮ ಭಾರತ್ ಮಹಾನ್ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ.  ಇದು ವಿಚಿತ್ರ ವಿರೋಧಾಭಾಸಗಳ ದೇಶ ಎಂದರು ಹಿರಿಯರು.

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರು ಮುತ್ಸದ್ದಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ನಿಷ್ಟಾವಂತ ಬೆಂಬಲಿಗರು ಹೇಗೆ ಕಿರಿಯ ಸೋನಿಯರನ್ನು ತಮ್ಮ ನಾಯಕಿ ಎಂದು ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಪಟ್ಟಕ್ಕೇ ಕೂರಿಸಿದರೆಂಬುದೇ ಯಕ್ಷಪ್ರಶ್ನೆ!

*** *** ****

ಪ್ರಬಲ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷವೊಂದು ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಒಡೆದ ಮನೆಯಾಗುವುದು ಒಳ್ಳೆಯ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ…

ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಒಳಗೇ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೇ ಆಗಲಿ ಆ ಪಕ್ಷಕ್ಕೇ ಜನ ನಾಯಕನನ್ನು ಜನರೇ ಆರಿಸುವ ಕಾಲವೊಂದು ಬರಬೇಕಷ್ಟೇ…

ನಿಮ್ಮ ಓಟು ಯಾರಿಗೆ..?


ಅಂದರೆ, ಹೇಗೆ ಹೇಳುವುದೋ….ಯಾರಿಗೆ ಕೊಡುವುದೋ ಕಷ್ಟ ಕಷ್ಟ….ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ನೀತಿ ರೀತಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಜ್ಯಾತಿಯೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿರುವಂತಿದೆ.  ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಆದ ಅಗಿರಬಹುದಾದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಷ್ಟು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಹಗರಣಗಳು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿವೆ.  ಆರೋಪಿಗಳು ಸಾಬೀತಾಗಿ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗುತ್ತದೆಯೇ…. ಎಂಬುದೂ ಬೃಹತ್ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ…. ಆದರೆ, ಇಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳಿದ್ದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರೆಲ್ಲೋ ಇರುವರೆಂಬಷ್ಟು ತಿಳಿದು ಬಂದಿದ್ದು, ಅವರೆಲ್ಲರ ಮಾನ ಹರಾಜಾದದ್ದೂ  ಶ್ರೀ ಸಾಮಾನ್ಯರೂ ದೇಶ ಎತ್ತ ಸಾಗಿದೆ… ಎಂದು ವ್ಯಥೆ ಪಡುತ್ತಿರುವುದಂತೂ ಖಂಡಿತ ನಿಜ. ಅಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಸತ್ಯವೆಂಬುದು ಪ್ರಖರವಾಗಿದೆ.  ಇವರಲ್ಲೇ  ಉತ್ತಮರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕಾದ “ಧರ್ಮಸಂಕಟ” ಮತ ದಾರರಿಗೆ. ರೋಸಿ ಕೊಂಡು ಓಟು ಮಾಡದ ವಿದ್ಯಾವಂತರಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರಿದ್ದಾರೆ. ಅದಾಗಲೇ ಅದನ್ನರಿತ  ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಅವರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ! ಅವರು ಹೋಗುವುದೇ ಸ್ಲಮ್ ಏರಿಯಾಗಳಿಗಲ್ಲವೇ… ಬಹುತೇಕ ಅವರೇ ಅವರಿಗೆ ಆಧಿಕಾರದಾತರು ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದ ಸಂಗತಿ…ಕಡಿಮೆ ಭ್ರಷ್ಟರನ್ನು  ಹುಡುಕಿ ಆರಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಧಿಗ್ಧ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಮತದಾರ..  ಕೆಲವೊಂದು ವಾರ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ಅದೂ ಕಷ್ಟಕರವೇ…. ಫೂರ್ಣ ಸ್ವಚ್ಛ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ….ಯಾರೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂಬ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ . ಕೋಟಿ ಒಡೆಯರಿಗಷ್ಟೇ ಅಧಿಕಾರವೋ ಎಂಬ ಸಂಶಯವೇ ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುತ್ತಿದೆ..  ಹೀಗಾದರೆ,  ದೇಶದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನನ್ನು ತಾನೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾದೀತು…?

ಈ ದೇಶದ ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಬೇಜಾರು….


ಈ ದೇಶದ ಪ್ರಸ್ತುತ ರಾಜಕೀಯ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ  ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಬೇಜಾರು ಎಂದು ಕೊಂಡ ಬ್ಲಾಗಿಗರೇ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿಯಲ್ಲವೇ…? ನನಗೂ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದಿದೆ. ಆದರೆ, ದೇಶ ಇಂತಹ ಗಂಭೀರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನೆದುರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನಾವು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಗೀತ, ಕಲೆ ಅಂತ ಬರೆಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ..? ಅದೇನೋ ಹೇಳ್ತಾರಲ್ಲ; “ದೇಶವೇ ಹತ್ತಿ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವಾಗ ನಿರೋ ದೊರೆ ಪಿಟೀಲು ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದನಂತೆ!” ಹೀಗೆ ಹೇಳ್ತೀನೀಂತ ಬೇಸರಿಸಬೇಡಿ, ಕ್ಷಮಿಸಿ…

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಹೇಳಲೇ ಬೆಕೆನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳದೇ ಇರಲಿಕ್ಕಾಗೊಲ್ಲ; ಯಾಕೆಂದರೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟಿವಿ.ನ್ಯೂಸ್ ನೋಡ್ತಾ ಪೇಪರ್ ಓದ್ತಾ ಗೊಣಗುಟ್ಟುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟಾದ್ರೂ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ನಾವುಗಳು
ಹೀಗೆ ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯಬಹುದಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸೋದು ನಿಜವೇ… ಈವತ್ತಿನ ಸುದ್ದಿ ಸಂಗತಿ – ಇದೇ ಆಗಸ್ಟ್ 16ರಂದು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ದ ಆಮರಣಾಂತ ಉಪವಾಸ ಮಾಡಲೆಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ದರಾಗಿ ಹೊರಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೊರಾಟಗಾರರು ವಯೋವೃದ್ಧರೂ ಆದ ಅಣ್ಣಾ ಹಜಾರೆ ಅವರನ್ನ  ಅವರ ಬೆಂಬಲಿಗರಾದ ಕಿರಣ್ ಬೇಡಿ ಮುಂತಾದವರೊಂದಿಗೆ ಬಂಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಅವರನ್ನೆ ಈಗಾಗಲೇ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಆರೋಪ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸುರೇಶ್ ಕಲ್ಮಾಡಿಯವರಂಥ ಖೈದಿಗಳನ್ನಿರಿಸಿರುವ ಸೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಆಡಳಿತಾರೂಢ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಸರ್ಕಾರದ “ಶಾಂತಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಕ್ರಮವಂತೆ” ಅಣ್ಣಾ ಇಂದು ನಿರಶನ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್  ಸರ್ಕಾರ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿಯಿಂದಲೇ ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನಿಷೇಧಾಜ್ಞೆ ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿ ತನ್ನ 64 ವರ್ಷಗಳ ಅನುಭವದ “ರಾಜಕೀಯದ ಕಿಡಿಗೇಡಿತನ” ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದೆ.

ಇದು “ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕಗ್ಗೊಲೆ” ಎಂದು ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆದರೇನಂತೆ, ಅದೆಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪದಿನವಷ್ಟೇ ಜನ ಮರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೆ ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಹಣದಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಪಕ್ಷ ಗೆದ್ದು ಬರುತ್ತೆಂಬ ದೃಢ ನಂಬಿಕೆ ತಳೆಂದಂತಿದೆ; ಆಳುವ ಈ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ! ಹಾಗೆ ಅವರನ್ನ ಓಟುಕೊಟ್ಟು ಬಹುಮತದಿಂದ ಆರಿಸಲು ಕಾರಣರಾದ ಜನರಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ಅಜ್ಞಾನ ಅನಕ್ಷರತೆ
ಮತ್ತು ಬಡತನದಿಂದ ಆವರ ಎಂಜಲು ಕಾಸಿಗೆ ಋಣಿಗಳಾದವರು; ಮತ್ತೆ ಅವರ ಬಾಲಬಡುಕರಾದರೇನೆ ಇಲ್ಲಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವೆಂದುಕೊಂಡಿರೋ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ರೆನಿಸಿಕೊಂಡವರೂ ಇದ್ದಾರೆಂದರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲವೆಂದು  ಹೇಳಲಾರರು…..

ಆದರೇನು! ಈ ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು 64 ವರ್ಷಗಳಾದ್ರೂ ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇನ್ನೂ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯುಳ್ಳ ಜನ ಇದ್ದಾರೆ, ಅವರೆಂದೂ ಇಂಥ ಘೋರ ಅನ್ಯಾಯ ಅಕ್ರಮದ  ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡ್ತಾರೆ ಅನ್ನೋ ಪರಿಜ್ಞಾನವೂ ನಮ್ಮನ್ನ ಆಳುವವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ.. ಅವರು ಅದೆಷ್ಟು ಧನಮದ, ಅಧಿಕಾರಮದದಿಂದ ಆಧಮರಾಗಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿರಬಹುದು….?  ಈ ಭವ್ಯ ಭಾರತ ದೇಶವನ್ನ ಕಾಪಾಡಲು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮ “ಯದಾ ಯಾದಾ ಹಿ ಧರ್ಮಸ್ಯ ಗ್ಲಾನಿರ್ಭವತಿ ಭಾರತ…” ಅಂತಾ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅವತರಿಸಿ ಬಂದರೂ ಏನೂ ಆಗೊಲ್ಲ
ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೇನು ….?

ವಿಷಯಕ್ಕೊಂದು ವಿಶ್ವ ವಿದ್ಯಾನಿಲಯ….?


ವಿಷಯಕ್ಕೊಂದು ವಿಶ್ವ ವಿದ್ಯಾನಿಲಯ ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಮಾರಕ ರೋಗ. ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ದ್ವಿತೀಯ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲು ಶಕ್ತಿಮೀರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಬರುತ್ತದೆ….ನಮಗೆ ಚಿಂತನೆ  ಮತ್ತು ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಎಂದು ನಾವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಜೊತೆಗೆ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಒಂದು ಲಾಭದಾಯಕ ಉದ್ಯಮವೆಂದು ಭಾವಿಸುವವರಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ಗಳಿಕೆ ಯ ಮಾರ್ಗವೂ ಆಗಿಬಟ್ಟಿವೆ….
ಎಂದಿದ್ದಾರೆ ಹಿರಿಯ ವಿಜ್ಞಾನಿ, ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞ ಪ್ರೊ.ಯಶ್ ಪಾಲ್. (ಪ್ರ.ವಾಣಿ)

ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೇ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರುವ  ಈ “ವಿಷಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು” ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ತರಬೇತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಅಂದರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳು ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವದ ಪಾಂಡಿತ್ಯವುಳ್ಳ ನಾಗರೀಕರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ….ಯಾಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಬೇಕಿರುವುದು ತನ್ನ ಗೊಡ್ಡು ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸದ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜವಷ್ಟೇ… ಇದು ಬಡವರನ್ನು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಹೊರಗಿಡುವ ಕ್ರಿಯೆಯೂ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.. ಆದ್ದರಿಂದ ವಿಷಯ ವಿದ್ಯಾಲಯಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ ಒಂದು ಅಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ನೀತಿ.
-ಎಂದಿದ್ದಾರೆ ಕೇರಳ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ ಪರಿಷತ್ ಉಪಾಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಡಾ.ಕೆ.ಎನ್.ಪಣಿಕ್ಕರ್. (ಪ್ರ.ವಾಣಿ)

ಮೇಲೆ ತಿಳಿಸಿದ ಹಿರಿಯ ಶಿಕ್ಷಣ ತಜ್ಞರೂ ಮೇಧಾವಿಗಳ ಮಾತನ್ನು ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣತಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಗಳು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಜ್ಞಾನ ದೇಗುಲ ಗಳೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುವ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳೂ ಕೇವಲ “ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿ” (ಕಾರ್ಖಾನೆ) ಗಳಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತವೆಯಷ್ಟೇ. ಬಡವರಿಗೆ ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣವೆಂಬುದು ಮರೀಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.  ಅಂತಹ ಸಾಮಾಜವಾದ ವಿರೋಧಿ ನೀತಿಯಿಂದ  ಅಪಾಯ ಬರದಿರುವಂತೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಗಣ್ಯರು ಶಿಕ್ಷಣತಜ್ಞರೂ ಸೂಕ್ತ ಕ್ರಮ ತಡೆಯಾಜ್ಞೆಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ…?

 

ಹಿರಿಯ ಮನಸ್ಕರು ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ತಲುಪುವಂತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳು…


ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ನವೋದಯದ ಕಾಲದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ  ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪ್ರಭಾವವೇ ಬಹಳವಿತ್ತು. ಆಗ  ಕನ್ನಡಿಗರು ಕನ್ನಡವನ್ನು ಅನನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ ಓದುಗರನ್ನು ಅಪಾರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿ ಮನೆಮನೆಗಳಲ್ಲೂ ಮಾತಾದವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿಗರು ಅ.ನ. ಕೃಷ್ಣರಾಯರು. ಅವರು ಕಾದಂಬರಿಕಾರರಾಗಿ ಅಂದು ಮಾಡಿದ ಪವಾಡ, ಪಡೆದ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಹೊಗಳಿದ ವಿದ್ವಜ್ಜನರೂ ಇದ್ದರು. ಅವರದು ಜನಪ್ರಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಗ್ಗದ ಪ್ರಚಾರದ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂದು ಅವರನ್ನೂ ಅವರ ಐಡಿಯಾಲಜಿ(ಇಂದಿನ ವ್ಯಾಖ್ಯೆ)ಯನ್ನೂ ಜರೆದ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳೂ ವಿಮರ್ಶಕರೂ ಇದ್ದರು. ಆದರೇನು! ಅ.ನ.ಕೃ. ಅವರು ಕನ್ನಡ ನವೋದಯ ಕಾಲದ ಯುಗಪ್ರವರ್ತಕರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಣ್ಯರಾಗಿಯೇ ಉಳಿದರು. ಅಂದೂ ಅವರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ಕುದಿಯುವವರು ಕಾಲೆಳೆಯುವ ವಿದ್ವಜ್ಜನರ ಗುಂಪೇ ಇತ್ತು.  ಯಾರು ಏನೇ ಗೊಣಗಿದರೂ ಅ.ನ.ಕೃ ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತಲೇ ಹೋಯಿತು.  ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಚರಿತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಪ್ರಭಾವೇ ಮೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ಕನ್ನಡ ಓದುಗರನ್ನು ಅತ್ಯಧಿಕ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಿ ಕನ್ನಡ ಚಳುವಳಿಗಳಲ್ಲೂ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದುದು ದಾಖಲೆಯಾಗಿದೆ; ಚಿರಸ್ಮರಣೀಯವೇ ಆಗಿದೆ.

ಇದೀಗ ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮದ ಚಾನೆಲ್ ಗಳು ಹಾಗೂ ಸಿನಿಮಾಗಳೂ ಓದುಗರನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಹೊಸ ಓದುಗರನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ವಿದ್ವಜ್ಜನರ    ಸಾಹಿತ್ಯ ಅದೆಷ್ಟು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಬೃಹತ್ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಕಾಡಿದೆ.   ಇಂತಹ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯೇತರ ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆ.

ಆದರೂ ಆಶಾದಾಯಕವೆಂದರೆ, ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಜನರೂ ಮತ್ತು ಐಟಿ/ಬಿಟಿ ವರ್ಗದವರೂ  ವಯೋವೃದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ಸಾಹಿತ್ಯಾಸಕ್ತಿ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೊಂಡು ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನುಓದುತ್ತಿರುವುದು ಸಮಾಧಾನಕರವೇ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಡಿಕೆ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತಾಗಿರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಎಸ್.ಎಲ್. ಭೈರಪ್ಪನವರು ತಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆಯ ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಗಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ನೌಕರರು,  ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರೂ, ರಂಗ ಭೂಮಿ ಸಿನಿಮಾ ಕಲಾವಿದರೂ, ಮತ್ತು ಔದ್ಯೋಗಿಕವಾಗಿ  ಐಟಿ,ಬಿಟಿ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಕಂಪೆನಿಗಳ ಕಾರ್ಮಿಕ ವರ್ಗದವರೂ ಅವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನುಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.  ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ಕೃತಿಗಳು ಇತರ ಭಾಷೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಜಮೆಗೊಂಡಿವೆಯೆಂದರೆ ಅವುಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ಉಪಯುಕ್ತತೆ ಹೆಚ್ಚಿದೆಯೆಂದೇ. ಹಾಗೇ ಅವರು ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಸುಧಾರಣೆಯನ್ನೂ ಬಯಸುವ ಅವರ ಕೃತಿಗಳಿಂದ ಕನ್ನಡಿಗರ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಭೈರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಕಾಳಿದಾಸ್ ಸಮ್ಮಾನ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಲಭಿಸಿರುವುದು ಅವರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ನಿಜಕ್ಕೂ ಕನ್ನಡಪರ ಕಾಳಜಿಇರುವವರಿಗೆ ಹಾಗೂ ಸಮಾಜಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆ ಬಯಸುವ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷ ಹಾಗೂ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುವಂತಾಗಿದೆಯಲ್ಲವೇ…?  ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿವರ್ತನೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವವರಿದ್ದಾರೆ.  ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳು ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಜನಮಾನಸದಲ್ಲಿ  ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿರುವುದೂ ಜನಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲುವುದು ನಗ್ನ ಸತ್ಯ.  ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂದರೆ ಸಹೃದಯರನ್ನು ತಲುಪುವುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ಅಲ್ಲವೇ?    ಅದಿಲ್ಲದವರು  ಸಣ್ಣಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅ.ನ.ಕೃ ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಕಂಡು ಕರುಬುವ ಅವರದು ಜನಪ್ರಿಯ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂದು ಜರೆಯುವವರಿದ್ದಂತೆ ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲೂ ಅಂಥವರು ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೋಜಿಗವೇನಿಲ್ಲ.
ಈಗಿತ್ತಲಾಗಿ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಬೇರೆ ಬೇರೆ “ಐಡಿಯಾಲಜಿಗಳು” ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅದರಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಓದುಗರಿಗೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?  ಈಗಾಗಲೇ ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮದಿಂದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸೋರಗಿರುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಭೈರಪ್ಪನವರ ಕೊಡುಗೆ ಶ್ಲಾಘನಿಯ…. ನಾವು ಮಾಡಲಾಗದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಭೈರಪ್ಪನವರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವ ಬದಲು ಜ್ಞಾನಪೀಠ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿರುವ ಯು.ಆರ್.ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು,  ” ತಮ್ಮದೇ ಐಡಿಯಾಲಜಿ” ಹೊಂದಿದ್ದು ದುರಹಂಕಾರ, ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹದಿಂದ ಬೈರಪ್ಪನವರನ್ನು ರಾಹುಗ್ರಸ್ತರೆನ್ನುವುದು, ಇತರ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಕೇತುಗ್ರಸ್ತರೆನ್ನುವುದು ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಕನ್ನಡಕ್ಕೂ ಶೋಭೆ ತರುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿ ಬರಗೂರರು ಅನಂತಮೂರ್ತಿ ಸುರಕ್ಷಾ ವಲಯದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಅವರದೇ ಪಟಲಾಮ್ ಇದೆ … ಎಂದಿದ್ದಾರೆ.  ಅವರು ಎಡ ಪಂಥಿಯರಲ್ಲ,  ಬಲಪಂಥೀಯರೂ ಅಲ್ಲ ನಡುಪಂಥೀಯರು ಎಂಬ  ಚಂಪಾ ಅವರ ಮೂದಲಿಕೆ…. ಇವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮಜನಸಾಮಾನ್ಯರೂ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಮೇಲೆ ಯಾವ ದುಷ್ಪಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವುವು ಎಂಬುದನ್ನೇನೂ ಈ ಹಿರಿಯರು  ಚಿಂತಿಸಿದಂತಿಲ್ಲ.

ಯಾರೇನೆ  ಹೇಳಲಿ ಓದುಗರ ಸಂಖ್ಯೆ ಬೆಳೆಯತ್ತಿರಬೇಕು,  ಸಾಹಿತ್ಯಕೃತಿಗಳು, ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ತಲುಪುವುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲವೇ? ಯಾವುದೇ ಸಾಹಿತ್ಯಕೃತಿಗಳು ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ವಿದ್ವಜ್ಜನರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿಯೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆಯೇ …? ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳು ಸಾಹಿತಿ ವಿಮರ್ಶಕರ ಗುಂಪಿನ ವಲಯಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಆ ಮಟ್ಟದ ಐಡಿಯಾಲಜಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುವ ಪ್ರಾಡಕ್ಟುಗಳೇನು..? ವಿದ್ವಜ್ಜನರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಕಾರವೇ ಬೇರೆ ಇದ್ದೀತು;ಇರಲಿ.  ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ,ಯಾವುದೇ ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರ ಕೃತಿಗಳೆಲ್ಲವೂ ವಿದ್ವತ್ ಪೂರ್ಣ ಕೃತಿಗಳೇ (ಮಾಸ್ಟರ್ ಪೀಸ್)  ಆಗಿರುತ್ತವೇನು? ಎಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳುಕಾಡುತ್ತವೆಯಲ್ಲ! ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ, ಬೈರಪ್ಪನವರು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಕೃತಿಗಳು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ಮನವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ತಟ್ಟಿ ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಭೈರಪ್ಪನವರು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಹಿರಿಯ ಮನಸ್ಕರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ತಲುಪುವಂತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮೆಚ್ಚಿ ಬೆಂಬಲಿಸಬೇಕಲ್ಲವೇ…..?  ಹಾಗಲ್ಲದೇ, ತಮ್ಮ ಮೂಗಿನ ನೇರಕ್ಕೇ ತಕ್ಕ ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಹುಡುಕುವಂತ ಹುನ್ನಾರವೇಕೇ? ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಲಾಪವೇಕೆ..? ಅದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ನಾಡು ನುಡಿಗೆ ಜನಪರ ಕಾಳಜಿಗೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಲುಪಬಲ್ಲ  ಸರಳ ಸುಲಭ ಶೈಲಿಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದ್ಧತೆಯುಳ್ಳ ಸಾಹಿತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆ?

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಯೊಂದು ಕರ ಪತ್ರವೋ,  ಕೇವಲ ವಾಚ್ಯವೋ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕೃತಿಯೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗರು ಮೊದಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲವೇ….. ಭೈರಪ್ಪನವರಂಥವರು ಮಹಾಜನತೆಯ ಕಾಳಜಿಪರವಾಗಿರುವ ಲೇಖಕರು ಯಾವೊಂದು ಪದವಿ ಪುರಸ್ಕಾರ ಬಯಸಿ ಬರೆಯುವವರೇ…?   ಅಂಥ ಪದವಿ ಪುರಸ್ಕಾರ ಅವರನ್ನೇ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತವೆ.  ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಯಾವ ಬಗೆ ತಾಲೀಮು ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ.  ಅಂತೆಯೆ ಅವರಿಗೆ ಕಾಳಿದಾಸ್ ಸಮ್ಮಾನ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆಯಲ್ಲವೇ..?


ಅಲ್ಲಾ, ಈ ನಮ್ಮ ಕಸ್ತೂರಿ ಕನ್ನಡದ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳು
ಹೀಗೇಕೆ ಕೆಸರೆರಚುತ್ತಾ ಕಚ್ಚಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..?
ಯು.ಆರ್. ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರು  ತಮ್ಮ
ಇತ್ತೀಚಿನ “ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಅಗ್ನಿ ದಿವ್ಯ” ಲೇಖನದಲ್ಲಿ
(ಪ್ರ.ವಾ-26-06-11)ಎಸ್.ಎಲ್.ಭೈರಪ್ಪ ಸಮರ್ಥರಾದ ಲೇಖಕರಾಗಿವುದರಿಂದ ಅವರನ್ನು ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಎಂಬ
ರಾಹುವಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಕೃತಿಯ ಒಳಗಿರುವ ಕಲೆ ಗೋಚರಿಸತೊಡಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಕೆಲವು
ಎಡ ಪಂಥೀಯ ಲೇಖಕರೂ ಕೂಡಾ ಅವರ ಅಬ್ಬ್ರದ ಮಾತಿನ ರತಿಯಲ್ಲಿ ಕೇತು ಗ್ರಸ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬೆಳಕನ್ನು ಮಾಯಮಾಡುವ ಗ್ರಹಣಗಳೇ.. ಎಂದಿದ್ದಾರೆ
?!!

ಇನ್ನು ಬರಗೂರು ರಾಮಚಂದ್ರಪ್ಪನವರೋ
ಅನಂತ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಹೇಳಿಕೆ ರಾಹುಗ್ರಸ್ತ ಮತ್ತು ಕೇತುಗ್ರಸ್ತ ಇವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ
ಖಂಡಿಸಿರುವುದು ಸರಿಯೇ ಆದರೂ ಅವರೂ  ಭೈರಪ್ಪನವರ ಐಡಿಯಾಲಜಿ
ನನಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ…..ಎನ್ನುವುದೇಕೆ..?!!.

ಈ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಐಡಿಯಾಲಜಿ ಏನೇ ಇರಲಿ,  ಭೈರಪ್ಪನವರ
ಕೃತಿಗಳು ಅಪಾರ ಓದುಗರನ್ನು ದೇಶವಿದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಗಳಿಸಿದ್ದು ಮನೆಮನೆ ಮಾತಾಗಿವೆಯಲ್ಲ….
ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ತಲುಪುವುದಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲದೇ ಇಂತಹ
ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿಯೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆಯೇನು?  ಸಾಹಿತಿ ವಿಮರ್ಶಕರ ಗುಂಪಿನ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮಟ್ಟದ
ಐಡಿಯಾಲಜಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗುವ ಪ್ರಾಡಕ್ಟುಗಳೇನು..?

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲುವ ಕೃತಿಗಳು,
ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಯನ್ನು ಮನವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ತಟ್ಟಿ ಎಚ್ಚರಿಸುವ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಭೈರಪ್ಪನವರು
ಬರೆದಿದ್ದಾರೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಅವರ ಅಪಾರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃತಿಯೊಂದು ಕರ ಪತ್ರವೋ,  ಮಹಾನ್ ಕಲಾ ಕೃತಿಯೋ
ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗರು ಮೊದಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರಲ್ಲವೇ…..ಪಂಡಿತರು ವಿಮರ್ಶಕರ “ಐಡಿಯಾಲಜಿ”  ಬೇಕಿಲ್ಲ ಓದುಗ ರಿಗೆ.

ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನತೆಗೆ ತಲುಪುವ ಸಾಹಿತ್ಯ
ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಬರೆದಿರುವ ಭೈರಪ್ಪನವರಿಗೆ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತೆ ಇರುವಂತಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದ
ಕಂಪನ್ನುಸೂಸುವ ಜನತೆಗೆ ಬೆಳಕನ್ನು ಚೆಲ್ಲುವ ಕೆಲಸವನ್ನಷ್ಟೇ ಅವರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೇ
ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ ಕೋಟ್ಟಾನು ಕೋಟಿ ಕನ್ನಡಿಗರು.